298پر از ريگ كرد از شرمندگى ساره؛ چون داخل خانه شد خورجين را فرود آورد و مشغول نماز شد، پس ساره آمد، خورجين را گشود ديد پر است از آرد، پس خمير كرد و نان پخت، ابراهيم عليه السلام را ندا كرد كه : از نماز فارغ شو و نان بخور. گفت : از كجا آوردى ؟ گفت : از آن آرد كه در خورجين بود. پس ابراهيم عليه السلام سر به آسمان بلند كرد و گفت : شهادت مى‌دهم كه تويى خليل ¹.

و خلّاق احديّت در قرآن، آن جناب را به كثرت دعا توصيف فرموده؛ چنانچه مى‌فرمايد : «إنه لأواه منيب » ²؛ در تفسير اين آيه، در احاديث بسيار وارد شده كه يعنى بسيار دعا كننده بود خدا را.

و مستحبّ است در وقت بيرون آمدن از مكّه، از پايين مكّه بيرون آيد، و مستحبّ است منزل كردن در مُعَرَّس ³، در بارۀ كسى كه از راه مدينه برگردد (و آن مسجدى است نزديك مسجد شجره، در جانب قبلۀ آن)؛ و در آنجا دو ركعت نماز بگذارد اگر وقت فريضه يا نافله نبوده باشد، و اگر وقت يكى از آنها باشد همان نماز را كه مخصوص به آن وقت است در آنجا به جا آورد و قدرى بخوابد، خواه روز باشد يا شب. و آنجا را معرس گويند بجهت اينكه معرس محلّ استراحت را گويند، و جناب پيغمبر صلى الله عليه و آله در آنجا استراحت فرموده و نماز صبح را خوانده بعد كوچ كرده است، آن است كه بجهت تبعيّت رسول خدا صلى الله عليه و آله مستحبّ است در آنجا نازل شدن و خواب فى الجمله نموده و نماز خواندن ⁴. و از مُعَرّس تا مدينۀ منوّره تقريباً يك فرسخ راه است. و همچنين مستحبّ است در بارۀ كسى كه از راه مدينه برگردد كه در مسجد غدير خم، كه در موضع تنصيص رسول خدا صلى الله عليه و آله است بر خلافت امير عليه السلام ، نماز كند، و آن مسجد نزد جحفه است ⁵.

تكميل : بدان كه در احاديث معتبره وارد شده كه مشايعت و استقبال مؤمنان مستحبّ است؛ از براى مشايعت و استقبال مؤمنان، نماز را قصر مى‌توان كرد و روزۀ ماه