176اين خانۀ بزرگوار است، تبّع به تخريب كعبه امر نمود و به قتل رجال و سَبى 1 ذَرارى 2اهل مكّه جازم شد. به مجرّد اين نيّت، حقّ تعالىٰ صداعى بر وى گماشت بغايت 3صعب 4، بمثابه‌اى 5 كه از چشم و گوش و بينى و دهان او فساد روان شد، و تعفّن آن فساد بمرتبه‌اى بود كه هيچ كس را تحمّل يك ساعت مصاحبت ملك نبود (و به روايت ديگر، مبتلا به مرض فالِج 6 گشت، و به روايتى چشمهاى او كور شد و ديده‌هاى او به رويش فرو ريخت؛ احتمال دارد كه به همۀ اين امراض مبتلا شده باشد)، الحاصل : ملك وزير را گفت كه حكما و اطبّا را حاضر سازد، پس اطبّا به معالجۀ او كوشيدند، سعى ايشان فايده نداد، تبّع به غايت تنگ‌دل شد، يكى از آن حكما كه ديدۀ دلش به حقايق امور بينا بود به وزير گفت كه اگر ملك مافي‌الضّمير خود را با من تقرير نمايد و آنچه از وى پرسيدم پوشيده ندارد معالجۀ اين مرض ممكن و ميسّر گردد. وزير از اين سخن مسرور شده با تمام امرا به ملازمت پادشاه آمدند و حكايت را به ملك رسانيدند، مقبول طبع افتاد. چون خلوت نمود، حكيم در تشخيص مرض از ملك سئوالها مى‌كرد و سخن به آنجا رسيد كه : از امر اين خانه تو را چيزى به خاطر رسيده ؟ ملك خيال خود را به وى اظهار كرد، حكيم گفت : سبب اين مرض همين انديشه بوده، بدان اى پادشاه كه صاحب اين بيت عالم السرّ والخفيّات 7 است، اين انديشه را از دل بيرون كن تا به خير