177دنيا و آخرت برسى. ملك اين انديشه را از دل بيرون كرد و مصمّم گرديد به رعايت نقبا و حاجيان آستان؛ فى الفور مرضش رفع شد، و هنوز حكيم در صحبت با ملك بود كه از آن علّت اثرى باقى نماند، پس در تعظيم و احترام خانه مبالغۀ بسيار كرد و از علما و دانايان، طريقۀ داخل شدن و زيارت حرم محترم و مناسك را تعليم گرفت و طواف خانه را به خضوع و خشوع تمام به عمل آورد، و از براى ساكنان حرم و حاجيان و كليدداران و نقيبان ضيافت شاهانه ترتيب داد، چنانچه اهل خانه، از خاصّ و عامّ و غنى و فقير و وَضيع ¹ و شريف، بهرۀ وافر اخذ نمودند، و بجاى آب شربت عسل در قدحهاى ايشان نمودند، در همان شب به خوابش نمودند كه : چنانچه خدمۀ آستان ما را و ساكنان حرم ما را احترام و نوازش نمودى، بايد خانۀ ما را نيز محترم دارى، سر تا پا جامه‌اش بپوشان. عَلَى الصّباح ² فرمود تا از حصير جامه‌اى ساختند و در كعبه پوشانيدند، شبِ ديگر باز در واقِعَه ³ نمودند ⁴ كه : اين جامه نه در خور قابليّت و اندازۀ قامت اين مكان است؛ جامۀ از اين بهتر ترتيب كن. روز ديگر جامۀ از آن بهتر از مَعافِر ⁵ (كه در عرب شايع است) به كعبه پوشانيدند. شب سيُّم باز در واقعه گفتند كه اين جامه هم شايسته نيست؛ از اين جامه بهتر و از اين خلعت زيباتر بپوشان. روز سيُّم امر نمود تا به هفت جامه از حرير و برد يمانى كعبه را مُلتَبس ⁶ نمودند (و اين سنّت سَنيَّه ⁷ و التزام اين عطيّه ⁸، الىٰ يومِنا هٰذا ⁹، از آن ملك بزرگوار يادگار مانده)، بعد از آن بفرمود تا بُتان را از كعبه بيرون انداختند و زنان حايض و نفسا را از داخل شدن منع كردند، و مقرّر نمود كه مِن بعد ديوارهاى حرم محترم را به خونِ قربانها مُلَطّخ ¹⁰ نگردانند (چنانچه رسم آن زمان بود)، و فرمود تا درى ساختند و بر كعبه نصب نمودند و كليد او را به ايشان تسليم نموده و از آنجا متوجّه مدينه شد ¹¹.

تبصرة : سزاوار است بر حاجّ كه : چنگ به دامن خانۀ كعبه بزند و نيّت آن كند كه دست بر دامن خدا آويخته و طلب مغفرت و امان مى‌كند (مثل مقصّرى كه دست به دامن بزرگى زند) و چنان قصد كند كه : ديگر مرا غير تو ملجأ و پناهى نيست، و بجز عفو و كرم