150مضطرب مى‌شد و هر حيله كه مى‌كنند قرار نمى‌گيرد، تا آنكه جوانى گندم‌گون و خوش‌روى آمده، حجر را به تنهايى برداشت و بر جاى خود نصب كرده، از ميان خلق بيرون آمد، و به اين سبب صداهاى مردم بلند شد، و من از جاى خود جسته و چشم بر وى دوخته به عقبش رفتم، و از كثرت ازدحام و واهمۀ اينكه مبادا از من غايب شود، و به سبب دور كردن مردم از خود و برنداشتن چشم از او، نزديك شد كه عقلم زايل شود، پس من عقب او مى‌رفتم و مردم را از راست و چپ خود دور مى‌كردم و مى‌دويدم، مردم خيال مى‌كردند كه من ديوانه شده‌ام؛ او به آرام مى‌رفت و من با دويدن به او نمى‌رسيدم، چون به جايى رسيد كه غير من او را نمى‌ديد، ايستاد و فرمود كه : رقعه را بده. دادم، بدون اينكه نگاه كند فرمود : به او بگو كه در اين مرض بر تو خوفى نيست و آنچه از او چاره‌اى نيست بعد از سى سال خواهد شد. ابن هشام گويد كه : من را گريه گرفت و از دهشت و هيبت او نتوانستم حركت كنم، و زبان از كار رفته، طاقت حرف زدن نداشته تا از نظرم غايب شد. و خبر به ابن قولويه رسانيدم، تا سى سال زنده بود و در سال سى‌ام وصيّت نموده كفن و قبر خود را مهيّا كرده منتظر بود، تا [ اينكه] بيمار شد، و يارانى كه به عيادتش آمدند گفتند : اميد شفاى تو داريم. گفت : نه چنين است؛ و اين سالى است كه به من وعده شده. پس در همان سال به همان مرض وفات كرد ¹.

ايقاظ ² چنين فرموده‌اند كه : حجر در اين ازمنه چند پارچه سنگ ماشى رنگ است كه در ركن مشرقى نصب شده، و مابين آن سنگها و اطراف آنها، تماماً از لاك ³ است، و بر اطراف آنها نقره گرفته‌اند، و آن را در گودى قرار داده‌اند كه محفوظتر باشد، و در مابين حِجر برآمدگى هست از لاك كه هيچ چيز در آن نيست و عوام آن را حَجَر مى‌پندارند و مى‌بوسند و ابتدا و ختم طواف را به آن مى‌كنند و حجّ خود را مشتبه بلكه