149امير بغداد و عراق، به قرامطه پنجاه هزار دينار فرستاد كه حجر را ردّ نمايد قبول نكردند، آخرالامر به تهديد يا التماسِ مهدى نامى كه در افريقه ¹ خروج كرده بود [ حَجَر را [ ارسال نمودند، اوّل او را به كوفه بردند و در مسجد كوفه آويختند كه مردم او را ديدند، بعد برداشته، رو به مكّه گذاشتند؛ و گويند كه : چون حجر را از مكّه به بحرين بردند، در زير آن چهل شتر مُرد (بعضى سيصد و بعضى پانصد نيز گفته‌اند) و چون برگردانيدند، بر يك شتر لاغرى بود كه در زير آن فربه شد ².

ابوالقاسم جعفر بن محمّد قولويه فرموده كه : قرامطه حجرالاسود را در سال سه‌صد ³ و سى و هفت هجرى بجاى خود مى‌بردند و من به بغداد رسيدم، و تمام همّت من مصروف به اين بود كه خود را به مكّه رسانم و واضعِ حجرالاسود را به مكان خود ببينم؛ چه، در كتب معتبره ديده بودم كه معصوم و امام عليه السلام او را بجاى خود نصب مى‌كند (چنانچه زمان حَجّاج، سيّدِ سجّاد عليه السلام نصب كرده بود)، اتّفاقاً بيمار شدم بيمارىِ صعب ⁴، چنانچه اميد از خود قطع كردم و دانستم كه به آن مطلب نمى‌توانم رسيد، شخصى ابن هشام نام را نايب خود كردم و عريضه‌اى نوشته، مُهر بر او نهادم، و در آن عريضه از مدّت عمر خود پرسيده بودم و اينكه : در اين مرض از دنيا مى‌روم يا مهلتى هست ؟ و به او گفتم كه : جهد كن كه هر كه را بينى كه حجرالاسود را بجاى خود گذاشت، اين رقعه ⁵ را به او رسانى. ابن هشام گويد كه : چون به مكّه رسيدم ديدم كه خدّام بيت‌اللّٰه‌الحرام عازمند كه نصب حجر نمايند، مبلغ كلّى به چند نفر از آنها دادم كه من را در آن ساعت آنجا جا دهند؛ و كسى را با من همراه كردند كه از من خبردار باشد و ازدحام خلق را از من دفع كند، ديدم كه هرچند فوج فوج و طبقه طبقه و طايفه طايفه از هر قسمى كه آمدند و خواستند كه حجر را بر جاى خود بگذارند، ديدم كه حجر مى‌لرزيد و