148و نظير اين مطلب اتّفاق افتاده در زمان قرامطه، كه با دست قائم عليه السلام قرار گرفت ¹؛ و مجمل قصّه آن است كه :

[ در] زمان و مكتفى ² عبّاسى ³، از طايفۀ قرامطه، ابوسعيد نامى در بحرين خروج كرد، و خانه‌اى ساخته اسمش را كعبه گذاشت، نزاعى در بين او و مكتفى ⁴ واقع شد، بعد ساكت شدند، باز مكتفى ⁵ لشكر بسيار بسر آنها ريخت در حالتى كه قرامطه تا به مكّه آمده بودند، اين دو لشكر در مكّه دعوا كرده لشكر متكفى مغلوب شد، و قرامطه به حكم سردار خودشان، كه ابوطاهر نام داشت، روز ترويه ⁶ وارد مكّه شدند و اموال حُجّاج را غارت كردند و همه را به قتل رسانيده، از جملۀ مقتولين، على بن بابويه است كه طواف مى‌كرد [ و] طواف خود را قطع نكرد، پس او را با شمشير زدند، به زمين افتاد و اين شعر را خواند : «تَرَى الُْمحِبِّينَ صَرْعىٰ فٖي دِيارِهِم كَفِتْيَةِ ⁷ الْكَهْفِ لا يَدْرُونَ كَم لَبِثُوا»

انتهىٰ ⁸. حتّى در ميان مسجدالحرام از حُجّاج بسيار خون ريختند و هرچه به دست بود غارت كردند، و تمام خزينه را متصرّف شدند، و جمع كثيرى بى غسل و كفن دفن نمودند، و حجرالاسود را از جاى خود كندند، و مردى او را با عمود زده، چند پاره كردند، و در كعبه را كندند، و شخصى به بام كعبه رفت كه ناودان را بكند، آن شخص افتاده مُرد، و بسيارى از كشتگان را به چاه زمزم ريختند و مابقى را در مسجد بدون غسل و كفن و نماز در زير خاك كردند، و استارِ كعبه ⁹ را پاره كرده ميان خود قسمت نمودند، و حجر را با خود به بحرين بردند، و حجرالاسود قريب به بيست [ و] دو سال در نزد قرامطه ماند، و در آن مدّت، حُجّاج از براى طواف، اعتبار جاى حجر مى‌كردند، پس