151باطل مى‌سازند (بنا به مشهور ميان متأخّرين).

فايدة : ابوخالد كابلى گويد كه : روزى محمّد حنفيّه من را طلب نمود، گفت :

يا اباخالد، مى‌خواهم تو را به مدينه نزد علي بن الحسين عليهما السلام بفرستم، گفتم : يا بن اميرالمؤمنين عليه السلام اطاعت دارم و بسيار وقت است كه در شوق ملاقات آن حضرت هستم. محمّد حنفيّه گفت : يا اباخالد، سلام من را به او برسان و بگو كه من بعد از حسين بن على عليهما السلام ، اكبر اولاد اميرالمؤمنين عليه السلام و احقّ و اولٰى به امر امامت هستم، بايد كه اين امر را به من واگذارى، و اگر اين سخن را قبول ندارى، كسى را حاكم ساز تا ميان ما محاكمه نمايد تا اين مناقشه به قطع رسد. پس ابوخالد گويد كه : خدمت سجّاد عليه السلام رسيده احوال را گفتم، فرمود : به عمّم بگو كه امامت به مجرّد طلب و سعى نمودن، ميسّر نمى‌شود، و اين اراده جز به تأييد الٰهى حاصل نمى‌گردد، پدرم اين امر را به حكم الٰهى و خبر رسول‌خدا صلى الله عليه و آله به من رجوع داشته، اگر اين سخن را قبول ندارى باش تا به مكّه آيم و با يكديگر پيش حجرالاسود رويم و او را حاكم خود سازيم، به حقيقت هر كدام از ما كه شهادت داد امرِ امامت به او مفوّض باشد. ابوخالد گويد : به مكّه آمدم و اداى رسالت كردم، اندك مدّتى گذشت، آن حضرت عليه السلام بجهت طواف به مكّه آمد و هر دو نزد حجرالاسود آمدند، من هم خدمت ايشان بودم، پس حضرت فرمود : يا عمّ، تو اوّل سؤال كن كه تو انسَبى. محمّد حنفيّه پيش آمده دو ركعت نماز كرد و دست به دعا برداشت و از حجرالاسود طلب شهادت نمود، جوابى نشنيد. بعد از آن سجّاد عليه السلام نزد حجر آمد و دو ركعت نماز خواند و دست به دعا برداشته خطاب به حجر كرده فرمود :

اى آن سنگى كه خداى تعالىٰ گواه گردانيده تو را بر آن كسى كه به طواف حرم محترم او آيد، به حقّ آن خدايى كه مواثيق بندگان خود را به تو مربوط ساخته و بر تو به وديعت گذاشته، ما را خبر ده كه امامت و وصايت بعد از حسين عليه السلام حقّ كيست ؟ حجرالاسود بر خود لرزيد و با زبان عربى فصيح و بليغ تكلّم نمود كه : امامت و وصايت بعد از حسين بن على عليهما السلام حقّ على بن الحسين عليهما السلام [ است] . محمّد حنفيّه پاى مبارك امام عليه السلام را بوسيده، به امامت او مُقِرّ و مُعترِف شد و گفت : يابن رسول‌اللّٰه صلى الله عليه و آله ، امر امامت به حكم