190از دست دادن دوستان و عزيزان، تا وقتى كه موجب خشم و غضب خداوند نشده است، تحريم كند.
در بررسىهاى تاريخى، شاهد آنيم كه پيامبر گرامى اسلامصلَّى اللّٰه عليه و آله و سلَّم صحابه و تابعين، بر اساس همين اقتضاى فطرى رفتار كردهاند. اينك برخى شواهد تاريخى را در اين زمينه خاطر نشان مىسازيم:
پيامبر اسلام صلَّى اللّٰه عليه و آله و سلَّم هنگام مرگ فرزند دلبندش ابراهيم، مىگريست و مىفرمود:
«العين تدمع، و القلب يحزن، و لا نقول الاّ ما يَرضى ربنا و انّا بك يا ابراهيم لمحزونون»
«چشم مىگريد و قلب مىسوزد و جز آنچه مورد رضايت خدا است نگوييم. اى ابراهيم! ما در فراق تو در اندوهيم» 1.
تاريخ نگاران و سيره نويسان نوشتهاند: هنگاميكه ابراهيم فرزند رسول خدا صلَّى اللّٰه عليه و آله و سلَّم در حال احتضار بود، پيامبرصلَّى اللّٰه عليه و آله و سلَّم وارد خانه شد و او را در دامن مادرش ديد. او راگرفت و در دامان خود خواباند و فرمود:
«يا ابراهيم انّا لن نغنى عنك من اللّه شيئاً - ثم ذرفت عيناه و قال: - انا بك يا ابراهيم لمحزونون، تبكى العين و يحزن القلب و