185گفتم: آيا اسلام اجازه داده است مردى زنى را به عقد دائم خود در آورد و نيت مرد و زن اين باشد كه پس از مدتى كوتاه او را طلاق دهد و از هم جدا شوند؟ فكرى كرد و گفت:
بلى شرعاً اشكالى ندارد و صحيح است.
گفتم: آيا اين ازدواج دائم با اين نيت، واقعاً همان موقت نيست جز اينكه اگر متعه بود در پايان مدت، خود بخود از هم جدا مىشدند اما اگر عقد دائم باشد در پايان مدتى كه نيت كرده و تصميم بر جدا شدن مىگيرند بايد با طلاق - صيغۀ طلاق و با شرايط خاصّى - از هم جدا شوند.
گفت: بلى نتيجه يكى است اما اگر متعه كرد و بچه پيدا كردند، آن بچه تكليفش چيست؟
گفتم: فرقى بين بچهاى كه از متعه پيدا مىشود با بچهاى كه از عقد دائم پيدا مىشود نيست و پدر بايد تمام نيازهاى بچه را تأمين كند و از حيث مسكن، لباس، نفقات، توارث و جميع احكام، با طفلى كه از زن دائم پيدا مىكنند، مساوى هستند.
بعلاوه مىتوانند در عقد متعه بطورى رفتار كنند كه موجب حمل زن و بچه دار شدن نشوند، مىتوانند شرط عدم دخول يا انزال منى كنند.
گفت: شما حاضر هستى خواهرت را به عقد موقت مردى در آورى؟
گفتم: اوّلاً اختيار او با من نيست و اگر براى او ضرورت پيش آمد و حاضر شد من حق منع كردن او را ندارم، شرع اسلام هم او را منع نكرده و خود مختار است.