184موقت و آرزوى بچه داشتن و لو از شوهر موقت دارد و علاوه بر مسائل شهوى و جنسى حاضر است هر چند مدتى كوتاه به عقد مردى در آيد شايد داراى فرزندى حلال زاده شود، آيا اگر شارع مقدس اجازه عقد موقت را هم به او ندهد و همۀ درها را بر روى او ببندد، روح و روان اين زن چه مىكشد؟ آيا چنين دينى كامل است؟ آيا منع آن زن از ازدواج موقت سركوب كردن تمام آرزوها و غريزههاى طبيعى او نيست؟ آيا در اين فرض « اَلْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ » معنا دارد؟
اگر گفته شود، چطور شارع اجازه دهد مردى، زنى را به مدت كوتاهى عقد كند و پس از گذشت مدت تعيين شده، زن را رها كند و برود؟
مىگوييم اين حرف استبعاد است و عيناً در عقد دائم هم ممكن است جريان پيدا كند. مانند اينكه زن و مردى بر عقد دائم توافق كنند و نيت آنها اين باشد كه پس از مدتى كوتاه با طلاق از يكديگر جدا شوند، يا مرد از اول نيتش اين باشد كه او را پس از مدتى كوتاه طلاق دهد، آيا كسى گفته است چنين ازدواجى كه در حقيقت موقت ولى در ظاهر دائم است، باطل است؟ آيا كسى گفته است چنين ازدواجى جايز نيست؟ هرگز.
مناظره
اينجانب در مدينۀ منوره كراراً با پرسش از مسألۀ متعه مواجه بودهام. يك نفر از آنها گفت: چگونه اسلام اجازه بدهد مردى زنى را به مدت كوتاهى متعه كند و او را رها كند و برود؟