120فردى را از صميم دل دوست بدارد، كوشش مىكند خود را با او همگون سازد و آنچه كه مايۀ خرسندى او است انجام داده، و آنچه او را آزار مىدهد ترك نمايد.
ناگفته پيداست وجود چنين روحيهاى در انسان مايۀ تحول بوده و سبب مىشود كه پيوسته راه اطاعت را در پيش گيرد و از گناه بپرهيزد. كسانى كه در زبان اظهار علاقه كرده ولى عملاً با محبوب خود مخالفت مىورزند، فاقد محبت واقعى مىباشند، امام صادق عليه السلام بر اين موضوع با دو بيت استدلال كرد و فرمود: تعصى الإلهَ وَ أنتَ تُظْهِرُ حبَّه
«خدا را نافرمانى مىكنى و اظهار دوستى مىنمايى، به جانم سوگند، اين كار شگفتى است. اگر در ادعاى خود راستگو بودى او را اطاعت مىكردى، زيرا كه محبّ مطيع محبوب خود مىباشد».
اكنون كه برخى از ثمرات مهر ورزى به پيامبر و خاندان او روشن شد، بايد به شيوۀ ابراز آن بپردازيم: مسلماً مقصود حب درونى بدون هيچ گونه بازتاب عملى نيست، بلكه مقصود مهرى است كه در گفتار و رفتار انسان بازتاب مناسبى داشته باشد.
شكى نيست كه يكى از بازتابهاى محبت به پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم و