29رسانيدند. پس از آن كه امير سعود از كارهاى جنگى فراغت يافت متوجه خزينههاى حرم امام حسين (ع) شد، اين خزائن از اموال فراوان و اشياء نفيس انباشته بود. وى هر چه در آنجا يافت، برداشت و به غارت برد.
كربلا پس از اين حادثه به وضعى درآمد كه شعرا براى آن مرثيه مىگفتند. 1 وهابيها در مدت متجاوز از دوازده سال، گاه و ناگاه، به شهر كربلا و اطراف آن و همين طور به شهر نجف حمله مىبردند و غارت مىكردند.
نخستين اين حملات، هجوم در سال 1216 بود كه شرح آن گذشت. به نوشتۀ نويسندگان شيعه، اين هجوم در روز عيد غديرِ آن سال انجام گرفت.
مرحوم علامه سيد محمد جواد عاملى در آخر مجلد هفتم از كتاب فقهى پر ارج خود، مفتاح الكرامه مىگويد: اين جزء از كتاب، بعد از نيمه شب نهم رمضان المبارك 1225 به دست مصنّف آن خاتمه يافت، در حالى كه دل در نگرانى و تشويش بود؛ زيرا اعراب عنيزه كه «وهابى» هستند، اطراف نجف اشراف و مشهد حسين (ع) را احاطه كردهاند. راهها را بسته و زوّارش را كه از زيارت نيمۀ شعبان به وطنهاى خود باز مىگشتند، غارت نمودند و جمع كثيرى از آنان (و بيشتر از زوّار ايرانى) را به قتل رسانيدند. گفته مىشود عدد مقتولين (اين بار) يكصد و پنجاه تن بوده است. البته كمتر از اين هم گفتهاند. 2توحيدى كه شيخ محمد و پيروانش مردم را به آن دعوت مىكردند و هر كس نمىپذيرفت جان و مالش را مباح مىشمردند، اين بود كه به پيروى از ظاهر پارهاى ازآيات و احاديث، براى ذات بارى تعالى اثبات «جهت!» مىكردند