195«آنان كسانى هستند كه هرگاه به آنان گفته مىشود خدايى جز اللّٰه نيست، كبر مىورزند.»
يعنى به اين سخن اعتنا نمىكنند؛ چون به الوهيت موجودات ديگر معتقدند.
«أَمْ لَهُمْ إِلٰهٌ غَيْرُ اللّٰهِ سُبْحٰانَ اللّٰهِ عَمّٰا يُشْرِكُونَ » 1
«آيا براى آنها خدايى جز اللّٰه هست، منزه است خدا از آنچه كه براى او شرك مىورزند.»
در اين آيه ملاك شرك اين معرفى شده است كه شخص به الوهيت غير خدا معتقد گردد.
«اَلَّذِينَ يَجْعَلُونَ مَعَ اللّٰهِ إِلٰهاً آخَرَ فَسَوْفَ يَعْلَمُونَ » 2
«آنان كه همراه خدا، خداى ديگر قرار مىدهند، بزودى از نتايج اعمال خود آگاه مىشوند.»
«وَ الَّذِينَ لاٰ يَدْعُونَ مَعَ اللّٰهِ إِلٰهاً آخَرَ» 3
گواه بر اين كه دعوت مشركان همراه با اعتقاد به الوهيت بتهاى خود بوده، آيههاى زير است:
«وَ اتَّخَذُوا مِنْ دُونِ اللّٰهِ آلِهَةً لِيَكُونُوا لَهُمْ عِزًّا» 4