488و اين هدف با گشودن سه جبهه جنگ صورت پذيرفت:
1. جنگ‌هاى صليبى؛ براى تصرف بيت‌المقدس از اروپا آغاز گرديد و حدود 200 سال به طول انجاميد و ميليون‌ها كشته و مجروح و آواره به جاى گذاشت و از سال 489 آغاز شد و در سال 690 پايان پذيرفت.
2. هجوم گسترده مغول؛ هنوز زخم دشنه صليبيان بر پيكر «قدس» بهبود نيافته بود، كه ارتش بت‌پرست مغول، به رهبرى «چنگيز»، پا در ركاب كرد و شرق اسلامى را مورد تاخت‌وتاز قرار داد و در سال 656، خلافت عباسى را ساقط كرد. اين كار زمانى انجام گرفت كه مصر و شام، سخت با صليبيان درگير بودند و هلاكو فاتح بغداد، حكمران شرق اسلامى گرديد.
جانشينان «هلاكو» (ايلخانان) نيز راه «هلاكو» را تا مدتى ادامه دادند، حتّى غازان‌خان (694 - 703) پادشاه معروف ايلخانى با اينكه اسلام آورد، ولى هنوز انديشه فتح دمشق و مصر را رها نكرده بود و در سال‌هاى 699 - 702 درگيرى سخت و ويرانگرى ميان ارتش ايلخانى و سلاطين شام و مصر رخ داد و سرانجام حكومت ايلخانان و جانشينان آنان، با مرگ تيمورلنگ در سال 807 پايان يافت.
3. فاجعه اندلس؛ اين فاجعه آنگاه رخ داد كه آتش جنگ در شرق، ميان مسلمانان و مغول‌ها شعله‌ور بود، در چنين وضعيتى جبهه سومى بر ضدّ مسلمانان در غرب اسلامى گشوده شد و نبرد سخت و حساب‌شده‌اى ميان مسلمانان و فرنگيان در سرزمين «اندلس» رخ داد كه نتيجه آن تار و مار شدن مسلمانان و پناهندگى آنان به سرزمين «مغرب» گرديد و همه اندلس (اسپانياى امروز) كه روزى مهد تمدّن اسلامى و مركز علم و دانش بود، در اختيار فرنگيان قرار گرفت. اين نبرد در سال 609 آغاز شد و در سال 898 پايان پذيرفت.
از اين بيان نتيجه مى‌گيريم كه چهار قرن ميانه‌اى در چهارده قرن اسلامى، پربلاترين