267اواخر قرن شانزدهم آمده بودند، و شهرت و توفيقى در هند به دست آوردند، نظام الدين احمد بن محمد معصوم شيرازى مكى مدنى (م /1086 76 - 1675) بود كه فعاليت خود را با مديحهسرايى در تجليل شريف مكه زيد بن محسن آغاز كرد. وى در سال /1055 46 - 1645 به دكن رفت. حاكم گُلْكنده عبدالله قطب شاه، رياست قلمرو خود را به او داد و دخترش را نيز به ازدواج وى درآورد. 1 زمانى كه حامى او در سال /1083 1672 درگذشت، او تلاش ناموفقى را براى به دست آوردن حكومت گلكنده انجام داد و روزهاى پايانى زندگيش را در زندان گذراند. 2 فرزند او، على خان بن معصوم مدنى شيرازى (م /1120 1709) شاعر، مورخ و نسب شناس معروف، نويسنده كتاب «سلافة العصر»، در مدينه متولد شد و در مكه درس خواند. در سال /1068 1658 در سن نوزده سالگى، روش پدر را دنبال كرده، به حيدرآباد رفت.
وى براى 48 سال در هند ماند و به نزديكترين وزير اورنگ زيب سلطان مغول شد. 3
به طور خلاصه، بايد گفت بر اساس آگاهىهاى اندك در دسترس، چنين به نظر مىرسد كه تشيع مدينه به عكس مكه، بيشتر در خاندانهاى محلى بود كه به طور سنتى مناصب عمومى داشتند. دانشمندان شيعى از خارج يا از مكه براى زيارت به مدينه مىآمدند و اندكى از آنان در همانجا اقامت مىگزيدند. مكه به عنوان مركز اصلى تجمع، تحصيل و مباحثه شيعيان حجاز و غير حجاز بود.
افزوده مترجم
به نظر مىرسد جداى از سادات، شهر مدينه، از قرون پيشين شيعيان بومى داشته و اين وضعيت تا دوره صفوى و پس از آن تا امروز وجود دارد.
زمانى كه در سال 654 در حرم نبوى آتش سوزى شد، از آنجا كه شيعيان در حرم