157در اين زمان زنان متعه آمدند و اطراف ما مىگشتند. وقتى پيامبر(ص) آمد، مطلب را گفتيم. حضرت خشمگين شده بر خداوند درود فرستاد و از «متعه» نهى كرد. ما در آنجا با آنان وداع كرديم. براى همين آنجا را «ثنيّةالوداع» گويند. 1 سند اين حديث ضعيف است.
در خبر ديگرى آمده است: وقتى پيامبر خدا(ص) از خيبر بر مىگشت، كسانى از آنجا زنانى را به عنوان متعه گرفته بودند. وقتى حضرت به مدينه رسيد، به اصحاب فرمود: زنان متعه خود را رها كنيد. آنان چنين كردند و اينجا ثنيّةالوداع ناميده شد. 2 سند اين حديث نيز ضعيف است.
روايتى ديگر از ابو هريره نقل شده است كه: وقتى عازم تبوك بوديم در ثنيّةالوداع فرود آمديم. در اين هنگام پيامبر خدا(ص) فرمان تحريم متعه را داد.
نويسنده مقاله، به دليل سنى بودن، معتقد است كه پيامبر خدا(ص) متعه را در خيبر حرام كرده و بنابراين، اين روايات و مشابه آن را نمىپذيرد، در حالى كه خود اين نقلها متشتّت نشان مىدهد كه اصل روايات تحريم متعه در زمان پيامبر خدا(ص) قابل قبول نيست و اين مطلب مربوط به زمان خليفه دوم است. در هر حال، مولف مقاله، اين نقلها را قبول ندارد. همينطور يك نقل جاهلى را كه مىگويد هر كسى وارد يثرب مىشد، روى اين ثنيه مىايستاد، دست را به بناگوش مىگذاشت و مانند الاغ شيهه مىكشيد، عوام، خاصيت آن را اين مىدانستند كه اگر كسى چنين كند، به وباى اين شهر گرفتار نمىشود و سالم مىماند.» 3
محل دقيق ثنيةالوداع
برخى، مانند داودى و قاضى عياض، آن را در مسير خروجى مدينه به سوى مكه مىدانند. 4
برخى ديگر - از جمله مدنىها - محل آن را در مسير شام مىدانند. دليل دسته اول، همان سرود «طَلَعَ الْبَدْرُ عَلَينا» است كه دشوارىهاى آن خبر را ملاحظه كرديم. دليل