404 وَ الله لَأَنْ أَبِيتَ عَلَى حَسَكِ السَّعْدَانِ مُسَهَّداً أَوْ أُجَرَّ فِي الْأَغْلَالِ مُصَفَّداً أَحَبُّ إِلَيَّ مِنْ أَنْ أَلْقَى الله وَ رَسُولَهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ ظَالِماً لِبَعْضِ الْعِبَادِ وَ غَاصِباً لِشَيْءٍ مِنَ الْحُطَامِ وَ كَيْفَ أَظْلِمُ أَحَداً لِنَفْسٍ يُسْرِعُ إِلَى الْبِلَى قُفُولُهَا وَ يَطُولُ فِي الثَّرَى حُلُولُهَا وَ الله لَقَدْ رَأَيْتُ عَقِيلًا وَ قَدْ أَمْلَقَ حَتَّى اسْتَمَاحَنِي مِنْ بُرِّكُمْ صَاعاً...

سوگند به خدا، اگر تمام شب را روى خارهاى سعدان به سر ببرم يا با غُل و زنجير به اين‌سو يا آن‌سو كشيده شوم، خوش‌تر دارم تا خدا و پيامبرش را در روز قيامت، در حالى ملاقات كنم كه به بعضى از بندگان ستم، و چيزى از اموال عمومى را غصب كرده باشم. چگونه بر كسى ستم كنم براى نفس خويش، كه به سوى كهنگى و پوسيده شدن پيش مى‌رود و در خاك، زمانى طولانى اقامت مى‌كند؟

به خدا سوگند، برادرم عقيل را ديدم كه به شدّت تهيدست شده و از من درخواست داشت تا يك صاع ¹ از گندم‌هاى بيت‌المال را به او ببخشم. كودكانش را ديدم كه از گرسنگى داراى موهاى ژوليده، و رنگشان تيره شده، گويا با نيل رنگ شده بودند. پى در پى مرا ديدار و درخواست خود را تكرار مى‌كرد؛ چون به گفته‌هاى او گوش دادم، پنداشت كه دين خود را به او واگذار مى‌كنم و به دلخواه او رفتار و از راه و رسم عادلانه خود دست بر مى‌دارم. روزى آهنى را در آتش گداخته به جسمش نزديك كردم تا او را بيازمايم. پس چونان بيمار از درد، فرياد زد و نزديك بود از حرارت آن بسوزد. به او گفتم اى عقيل! گريه كنندگان بر تو بگريند، از حرارت آهنى مى‌نالى كه انسانى به بازيچه آن را گرم ساخته است؟ امّا مرا به آتش دوزخى مى‌خوانى كه خداى جبّارش با خشم خود