400 صَلَّى الْإِلَهُ عَلَى رُوحٍ ¹ تَضَمَّنَهَا
قَبْرٌ فَأَصْبَحَ فِيهِ الْعَدْلُ مَدْفُوناً قَدْ حَالَفَ الْحَقَّ لَا يَبْغِي بِهِ بَدَلًا فَصَارَ بِالْحَقِّ وَ الْإِيمَانِ مَقْرُونا

حق سبحانه و تعالى صلوات و رحمت پياپى مى‌فرستد بر روح بزرگوار كسى كه اكنون انيس قبر است.

و شيمه عدل را بر اهل عالم گسترده و هرگز مخالفت حق ننموده بود و سزاوار نيست كه او را در عالم بدلى يا مثلى باشد كه دايم با حق و ايمان قرين بود و با عدل و احسان، همنشين.

معاويه گفت: «اى سوده آن كيست؟» سوده گفت: «والله كه او اميرالمؤمنين على‌بن ابى‌طالب(ع) بود. وقتى كه آن حضرت مردى را ميان ما فرستاده بود تا زكات و صدقات ما را جمع كند و او بر ما ظلمى روا داشته بود، من به خدمت آن حضرت آمدم، در آن محل كه او در نماز بود. فى الفور نماز تمام كرده روى مبارك به من آورد و تعطف و ترحم بسيار به من فرمود و پرسيد كه چه حاجت دارى؟ من احوال را گفتم كه فلان بر ما جورى كرده. آن حضرت گريه كرد و گفت: بار خدايا تو گواه حال منى از ايشان كه من امر نكرده‌ام كه بر بندگان تو ظلم كنند و حق تو را بگذارند. بعد از آن ورقى بيرون آورد و به دست مبارك بر آنجا نوشت:

(بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ قَدْ جٰاءَتْكُمْ بَيِّنَةٌ مِنْ رَبِّكُمْ فَأَوْفُوا الْكَيْلَ وَ الْمِيزٰانَ وَ لاٰ تَبْخَسُوا النّٰاسَ أَشْيٰاءَهُمْ وَ لاٰ تُفْسِدُوا فِي الْأَرْضِ بَعْدَ إِصْلاٰحِهٰا ذٰلِكُمْ خَيْرٌ لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ ) (اعراف: 85)