387چنين سرود كه در تصميم‌گيرى وى بسيار مؤثر بود:
1. يَا عَمْرُو إِنَّكَ لِلْأُمُورِ مُجَرِّبُ
1. اى عمرو تو در كارها بس آزموده شده‌اى، نرمش به كار بر و تمام انديشه و آرائت را يكجا بيرون مريز.
2. آن مقدار از نظرت را كه توانى پوشيده و مكتوم نگه‌دار؛ زيرا در اعلام نظرى كه سودى ندهد، خيرى نباشد.
3. معاوية بن حرب را [در خلوت پيش ابوموسى] به دروغ خلع كن تا در همان حال على(ع) نيز خلع شود.
4. ولى كار را به گونه‌اى بساز كه او را [در جمع] پيش از خود به گفتار وادارى و خود پس از وى سخن گويى. آن‌گاه كار تمام است. برو كه آنچه از پسر هند طمع دارى، از آن توست.
5. اگر قصد نيرنگ زدن دارى، سوگند به اشتران پوينده راه منا كه اين نيرنگى كارآمدست؛ خواهى بپذير و خواهى رها كن.
عمرو اين تدبير را درست ديد و همين طريق را پيموده‌اند: نخست ابوموسى به سخن درآمد و خدا را سپاس و ستايش كرد و گفت: «رأى من و عمرو بر يك