174
استجابت دعا
امام حسين(ع) فرمود: من با پدرم علىبن ابىطالب(ع)، در شبى تاريك، مشغول به طواف كعبه معظّمه بودم. ناگاه آواز ناله شخصى را شنيديم كه به خانه كعبه پناه آورده و اين شعر را مىخواند:
1. يا مَنْ يجِيبُ دُعَاءَ الْمُضْطَرِّ فِي الظُّلَمِ
1. اى كسى كه بر مىآورد دعاى بيچارگان را در شب تاريك. اى برطرف كننده آزار و بلاها با بيمارىها.
2. به تحقيق كه خوابيدهاند فرود آمدههاى به سوى تو در دور خانه تو و بيدار شدند. مىخوانند تو را و حال آنكه چشم تو اى به خود بر پاى، به خواب نرفته است.
3. خدايا ببخش به من به كرم خود زيادتى در گذشتن از گناه مرا اى كسى كه اشاره نمودهاند به سوى او آفريدگان كه پناه آورند در حرم او.
4. اگر بخشش تو نرسد به آن صاحب تقصير، پس كيست كه بخشش نمايد بر گناهكاران به نعمتها.
پدرم به من فرمود: «آن شخص را بجوى شايد او را ببينى». امام حسين(ع) فرمود: «آن را ميان مردم يافتم و نزد پدرم آوردم. از علت نالهاش پرسيديم». آن جوان گفت: «من در ميان قبيله خود پيوسته به لهو و لعب مشهور بودم و دائماً به نافرمانى و طرب مشغول بودم و هميشه در ماه رجب و شعبان مرتكب نامشروع