216از انعقاد و تشكيل نماز جماعت در منازل و گذاشتن بلندگوهاى مخالف رويه، اجتناب نمايند و از افتادن روى قبور مطهره و كارهايى كه گاهى مخالف شرع است جداً اجتناب كنند.
در اين بند از پيام امام(قدس سره) به چند نكته اشاره شده است كه هريك درخور بحث و بررسى است؛ ولى در اين مقاله فقط موضوع حضور شيعيان در نماز اهل سنت را كه مهم‌ترين نكته از اين ماده است، مورد توجه قرار مى‌دهيم و به تبيين و توضيح آن مى‌پردازيم.
بى‌شك اين حكم از لحاظ حضور شيعيان در نمازهاى اهل سنت در حرمين شريفين، تحول تاريخى و دستور بى‌سابقه‌اى بود كه نه‌تنها توانست سيل عظيم زائران شيعه را كه قبل از انقلاب و در طول تاريخ، به‌هنگام اقامه نماز از مسجدالحرام و مسجدالنبى به سوى هتل‌ها و خيابان‌ها در حركت بود، متوقف سازد، موجب گرديد كه اين سيل جمعيت را به هنگام اقامه نماز همانند ساير مسلمانان به سوى اين دو مسجد و مساجد ديگر در مكه مكرمه و مدينه منوره سرازير نمايد.
اين تحول عظيم و دگرگونى شگرف براى كسانى كه شاهد مراسم حج قبل و بعد از انقلاب بوده‌اند، بيش از ديگران ملموس و قابل درك است و طبعاً براى علاقمندان به اسلام مايه خوشحالى و دلگرمى و براى دشمنان اسلام رنج‌آور و نگران‌كننده است.
البته اين ظاهر قضيه است، ولى ابعاد معنوى و جنبه‌هاى مختلف سياسى - مذهبى اين حكم براى جهان اسلام، بيش از آن است كه بتوان ارزيابى كرد و جهات گوناگون آن را ارائه نمود. به‌طور خلاصه مى‌توان گفت كه با توجه به شرايط فعلى جهان اسلام و به‌ويژه جايگاه مهم تشيع كه پس از پيروزى انقلاب اسلامى به آن دست يافته است، اين حكم يكى از بارزترين و سازنده‌ترين احكام و فتاواست كه از سوى يك مرجع تقليد جامع‌الشرايط و آگاه صادر شده و به اجرا در آمده است.