214اينكه نياز به شناخت چنان حكمى لازم و ضرورى است. فقط در سال 1949م حاجيان مصرى از جامع الأزهر در اين خصوص استفتاء كردند و اجازه خواستند به جاى قربانى، پول آن را به فقير و محتاج بدهند و دانشمند با فضيلت، شيخ محمود شلتوت؛ در شماره چهارم سال نخست از رساله الإسلام كه دارالتقريب، در قاهره صادر مى‌كند، فتوا داد كه ذبح قربانى واجب است؛ هر چند در معرض سوزاندن يا دفن در زير خاك قرار گيرد. 1
شيخ مغنيه پس از نشر اين فتوا از سوى شيخ شلتوت، دو مقاله در همان رسالةالإسلام، طى شماره‌هاى اول و دوم سال دوم، به‌عنوان «هل تعبدنا الشرع بالهدي في حال يُتركُ فيها للفساد»؛ «آيا شرع ما را به ذبح قربانى متعبد مى‌كند درحالى‌كه آن براى تباهى و فساد، رها مى‌شود؟» نوشته و به بحثى با شيخ شلتوت - با رعايت ادب و نزاكت از سوى طرفين - پرداخته است.
خلاصه نظر شيخ شلتوت
شيخ با استناد به آيات قرآنى و اشاره به احاديث صحيح درباره اضحية، مدعى است كه ريختن خون، نوعى عبادت و عمل قرب‌آميز است و آن جز با ذبح حيوان و ريختن خون آن تحقق نمى‌يابد. پس در انجام تكليف و قربانى، صدقه نقدى كافى نيست و مورد قبول شارع نمى‌باشد.
برخى آيات قرآنى به صراحت، قربانى را معين مى‌دارد؛ بى‌آنكه بدل براى آن ذكر كند و برخى ديگر در صورت عجز از تهيه قربانى، براى آن، عوض و بدل معرفى مى‌نمايد و آياتى ديگر، مكلف را بين قربانى و جز آن، مخير مى‌داند.
نكته ديگر اينكه برابر آيات قرآن، اولاً: مكان ذبح، حرم است و ثانياً: قربانى‌ها از جمله شعائر الهى هستند كه حفظ حرمت آنها لازم و اهمال و بى‌توجهى در آن خصوص، روا نمى‌باشد؛ همانند اذان، با اينكه فريضه و واجب نيست ولى حفظ ظاهر، لازم است و هرگاه مردم شهر يا روستايى از پخش آن، جلوگيرى كند، با آنان مبارزه و