213- علامه حلى مى‌نويسد:
مكروه است گوشت قربانى از منا خارج شود. ولى جايز است گوشت آن ذخيره شود و شخص ديگر جز صاحب اضحيه، مى‌تواند گوشت آن را از منا خارج كند و به مصرف برساند؛ هر چند با خريد آن از فقير و بينوايى باشد. 1
- محمدجواد مغنيه مى‌نويسد:
به نظر فقهاى امامى، حاجى يك سوم گوشت قربانى را به بينوايى صدقه مى‌دهد و يك سوم ديگر را به شخص مؤمنى هديه مى‌كند و ثلث باقيمانده را خودش مى‌خورد.
- فقهاى حنبلى و شافعى گفته‌اند: «گوشت قربانى واجب را كه در حرم ذبح كرده بايد در حرم بر فقرا و مساكين توزيع كند».
- فقهاى حنفى و مالكى گفته‌اند: «گوشت قربانى را مى‌توان در حرم و غير آن بين بينوايان پخش كرد». 2
تازه‌ترين و رهگشاترين بحث در اين باره، نوعى مناظره فقهى است كه ميان شيخ محمود شلتوت و شيخ محمد جواد مغنيه، رخ داده است و آن به‌دنبال پاسخ استفتايى صورت گرفته كه شيخ شلتوت در زمينه همين مسئله، صادر كرده است.
شيخ مغنيه اين بحث را تحت عنوان «حرق الهدى و طمره»، يعنى سوزاندن قربانى و دفن آن، در سه كتاب خود به‌نام‌هاى «الفقه على المذاهب الخمسه»، «فقه الامام جعفر الصادق(ع)» و «والاسلام مع الحيات»، پى گرفته و خلاصه كلام او در اين مورد بدين قرار است:
امروز، براى حاجيان امرى عادى شده كه مبلغى به يك فقير بابت سهم او از قربانى مى‌پردازند. سپس گوشت قربانى را دفن كرده يا كنار مى‌اندازند و مى‌روند؛ زيرا قربانى در منا فراوان است و مصرف‌كننده‌اى وجود ندارد.
او سپس مى‌نويسد:
در حدود مطالعات من، كسى به جواز يا عدم جواز چنين عملى تعرض نكرده است؛ با