211هَدى در منا كشته شود و جايز نيست چيزى از قربانى واجب كه در منا كشته مى‌شود، بيرون برده شود. بلكه در همان‌جا به مصرف مى‌رسد. ¹

صاحب جواهرالكلام سپس به برخى احاديث اشاره مى‌كند و مى‌فرمايد:

اين حديث دلالت ندارد بر عدم جواز بيرون بردن گوشت قربانى از منى، چنان‌كه حديث ديگر مبنى بر عدم جواز ذخيره گوشت قربانى، صورت صدقه و احسان را شامل نمى‌شود. ²

از اصرار روايات بر اينكه سعى شود همه گوشت قربانى‌ها و تمام قسمت‌هاى آن (اطراف، پوست، قلاده و غيره) صدقه داده شود و به فقير و بينوا برسد، معلوم مى‌شود كه عنايت شارع مقدس بر تغذيه و تأمين محرومان است كه حتى اندكى نيز در خلاف مصالح ايشان نبايد مصرف شود.

- علامه حلى مى‌نويسد:

قربانى بر متمتع واجب است، به اجماع علما. خداوند فرمود: (فَمَنْ تَمَتَّعَ بِالْعُمْرَةِ إِلَى الْحَجِّ فَمَا اسْتَيْسَرَ مِنَ الْهَدْيِ). قربانى نزد علماى شيعه جزء مناسك حج است و اصحاب رأى هم به آن عقيده دارند، لقوله تعالى (وَ الْبُدْنَ جَعَلْنٰاهٰا لَكُمْ مِنْ شَعٰائِرِ اللّٰهِ...). ³

- در جاى ديگر مى‌نويسد: «قربانى فقط بر حاجى متمتع واجب است». ⁴

- شهيد ثانى مى‌نويسد:

جايز نيست چيزى از ذبيحه منا بيرون برده شود و فرقى نيست بين گوشت و پوست و جزء آنها، اعم از اطواف و امعاء، بلكه همه آن‌ها بايد صدقه داده شوند؛ چون پيامبر چنين كرده است.

حرمت اخراج در صورتى است كه در منا قابل مصرف باشد. وگرنه ظاهراً مى‌توان گوشت قربانى و ديگر متعلقات آن را از منا خارج كرد. ⁵

- شيخ صدوق مى‌نويسد: «... به جزار، چيزى از پوست، قلاده، جُل و گوشت ذبيحه