204موضوع، چندان انكارشدنى نيست و انگيزهاى هم بر انكار آن، وجود ندارد؛ زيرا در روايات معتبر كه از اهلبيت(عليهم السلام) رسيده، به وجود او، اشاره شده است؛ چنانكه امام سجاد(ع) فرمود:
نزد من، يادى از عبدالله بن سبأ شد كه تمام موهاى بدنم، راست شد. او ادعاى امرى عظيم نمود - خداوند او را لعنت كند - به خدا سوگند! على(ع)، بنده صالح خدا و برادر رسول خدا(ص) بود و به كرامت نرسيد؛ مگر به سبب پيروى از خدا و رسولش. 1
همچنين امام باقر(ع) مىفرمايد: «عبدالله بن سبأ، ادعاى نبوت نمود. او گمان مىكرد كه اميرمؤمنان(ع) خداست؛ خداوند از اين حرفها، بسيار بالاتر است». 2
از امام صادق(ع) نيز روايت شده است كه فرمود:
خدا عبدالله بن سبأ را لعنت كند. او در حق اميرمؤمنان(ع)، ادعاى ربوبيت نمود. به خدا سوگند! اميرمؤمنان(ع) بنده مطيع خدا بود. واى بر كسى كه بر ما دروغ ببندد... . 3
از همينرو، به دليل وجود اين روايات، مىبينيم كه رجاليان، با فرض وجود او، بهطور صريح، او را به غلو و كفر نسبت دادهاند كه براى نمونه، به برخى از آنها اشاره مىكنيم:
شيخ طوسى(رحمه الله) مىگويد: «عبدالله بن سبأ، كسى است كه كافر شد و اظهار غلو نمود». 4
علامه حلى(رحمه الله) نيز مىگويد: «او غالى و ملعون است... او گمان نمود كه على(ع) خدا