79
موارد جواز اعمال خشونت در اسلام
خشونتهاى حسن و نيك را مىتوان در مواردى خلاصه كرد:
1. خشونت به معناى قاطعيت و سرسختى در اجراى قانون و سختگيرى در تحقق عدالت و صلابت در دفاع از حق، كه امام على(ع) مصداق بارز آن بود؛
2. خشونت قانونى و سختگيرى طبق قانون؛ زيرا اگر چنين نباشد نظم در جامعه پديد نمىآيد و درنتيجه حقوق آحاد و جوامع انسانى تضييع خواهد شد؛ بنابراين قرآن كريم مىفرمايد: (وَ مَنْ يَتَعَدَّ حُدُودَ اللّٰهِ فَأُولٰئِكَ هُمُ الظّٰالِمُونَ) ؛ «و هركس از حدود الهى تجاوز كند، از ستمكاران خواهد بود»؛ (بقره: 229)
3. خشونت از سوى مقام مسئول؛ زيرا دخالت نابجا و بىجواز از عناصر غيرمسئول در ايجاد خشونت، نظم و امنيت عمومى را به مخاطره مىاندازد؛
4. خشونت رحمانى؛ زيرا خشونت از سوى خالق رحمان و مربى غمگسار، از آن جهت كه به انگيزه تربيت و با هدف تكاملبخشى و بهطبع از سر مهر است، كارى ارزشى است؛
5. خشونت در قبال دشمنان و حقستيزان و تعدىگران به حقوق مردم، آن گونه كه قرآن مىفرمايد: