554بود، از آن منع نفرمود. ¹ اصولاً مسلمانان عملاً آياتى كه پيرامون احترام پيامبر صلى الله عليه و آله وارد شده است، به حيات او مخصوص نمى‌دانند.

در موقع دفن جنازه حسن بن على برخى در كنار قبر سر و صدايى به راه انداختند، فوراً حسين بن على براى ساكت كردن آنها اين آيه را خواند: ² «يٰا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لاٰ تَرْفَعُوا أَصْوٰاتَكُمْ فَوْقَ صَوْتِ النَّبِيِّ »؛ ³ اى افراد باايمان، از صداى خود بكاهيد، و بلندتر از پيامبر صلى الله عليه و آله سخن نگوييد. هيچ كس حتّى امويان نگفتند كه اين آيه و اين احترام، مخصوص دوران زندگى پيامبر صلى الله عليه و آله است. بنابراين از اين آيات، يك معنى وسيع فهميده مى‌شود و آن اين است كه اكنون مسلمانان مى‌توانند به حضور پيامبر صلى الله عليه و آله برسند و ايشان را زيارت نمايند.

ب) در روايات: پيرامون مشروع بودن و همچنين استحباب زيارت قبر پيامبر صلى الله عليه و آله در كتب اهل سنّت روايات زيادى وجود دارد كه از حيث سند صحيح هستند. اينك به چندى از آنها اشاره مى‌كنيم:

1. ابن عدى از عبد اللّٰه بن عمر نقل كرده كه رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود:

«من حَجَّ ولم يزُرنى فقد جفانى»؛ هر كس حج خانۀ خدا را بجا آورد، ولى مرا زيارت نكند، به من جفا نموده است. ⁴

2. عبد اللّٰه بن عمر از پيامبر صلى الله عليه و آله روايت مى‌كند:

«مَن حَجَّ فَزارَ قَبرى بَعدَ موتى، كان كَمَن زارنى فى حياتى»؛ ⁵ هر كس حج كند آن گاه قبر مرا پس از مرگم زيارت كند، مانند اين است كه مرا در حال حياتم زيارت كرده است.

3. همچنين وى در روايتى ديگر از پيامبر صلى الله عليه و آله نقل مى‌كند:

«من زارَ قبرى وَجَبَت لَه شَفاعتى»؛ هر كسى قبر مرا زيارت كند، شفاعتم بر او واجب مى‌شود.