50عالىترين شكل و در عين حال بليغترين وجه عطيۀ خود را عرضه مىكند؛ به گونهاى كه هيچ مانع و حجابى براى وصول تام وجود ندارد.
خداى سبحان دربارۀ قرآن كريم كه عطيۀ الهى به انسانهاست مىفرمايد: «وَ لَقَدْ وَصَّلْنٰا لَهُمُ الْقَوْلَ لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُونَ »؛ 1 و به راستى، اين گفتار را براى آنان پى در پى و به هم پيوسته نازل ساختيم، اميد كه آنان پند پذيرند. اگر انسان بخواهد به مرحلۀ تذكر برسد و آثار و علايم يك حقيقت را در خود زنده كند، بايد يك اتصالى تام و ارتباطى وثيق پيدا كند. اين همان ارتباط قلبى و عقلى است كه زمينۀ تذكر و فراگيرى تام را فراهم مىآورد، وگرنه آشنايى از دور و ارتباط با فاصله به جهت وجود غبار ماديت و كدورتها و تيرگىهاى طبيعت زمينۀ تماس صحيح و لقاى كامل را مهيا نمىسازد.
شايد سِرّ برخى از آداب زيارت، مانند نزديك شدن به قبر، گذاردن دست يا صورت بر روى قبر، بوسيدن قبر و نزديك ساختن بدن به قبر، همه و همه نمادهاى آن ارتباط وثيق قلبى و روحى و فكرى باشد كه به صورت اين اعمال استحبابى ظاهر شده است.
زيارت، زندهترين راه ارتباط
بعد از آن كه دانسته شد اصل اتصال و ارتباط با اهل بيت عليهم السلام ضرورتى انسانى و الهى است و بدون آن انسان بىمعنا و بىهويت بوده و هيچگونه كمالى بر او مترتب نيست، بايد به شيوهها و راهكارهاى اين ارتباط انديشيد و نزديكترين، مؤثرترين و در عين حال زندهترين راه ارتباطى را جستوجو كرد.
از آنجا كه دين مجموعهاى كامل و به هم پيوسته است، طريق تماس و ارتباط وثيق را از ناحيۀ زيارت معرفى مىكند. زيارت با شرايط و آداب خاص، به ويژه معارف زيارتنامهاى آن، بهترين، سودمندترين و در عين حال شادابترين راه ارتباط است و به گونهاى حس حضور در محضر امام عليه السلام را در انسان ايجاد مىكند كه گويا با