378آيا پذيرفتنى است كه نسبت به اهل بيت تقوا و پاكى، ناخلف باشد؟! آيا شرمندگى ندارد كه در ارتباط با صالحان باشد و ناصالح باشد؟! اين است كه زيارت، يادآورى پيوندهاى معنوى و خويشاوندى فكرى و فرهنگى يك مؤمن، با اولياى خدا و پيشوايان دينى خود است و سازنده است. چرا كه يادآور است. و بسيارى از تقواها در سايه تذكرها پديد مى‌آيد. در زيارتنامه‌ها هم جزء درخواست‌ها، تداوم اين رابطه و تكرار اين ديدار و تقويت اين پيوند در دنيا و آخرت مى‌باشد.
به عنوان نمونه، زاير امام رضا عليه السلام از خداوند در لحظۀ وداع آن حضرت، چنين مى‌طلبد: «خدايا! اين بار را آخرين بار زيارت من، قبر فرزند پيامبر و حجت خودت قرار مده! خدايا! ميان من و او در بهشت، جمع كن. مرا با او محشور ساز. مرا در حزب او قرار بده. مرا با شهيدان و صالحان قرار بده كه اينان، رفقاى شايسته و نيكويند...». 1
علاقه به ديدار مجدد، و قول و قرار با خدا و حجت خدا براى زيارتى ديگر هم، در اصلاح نفس مؤثر است. جلوه‌هاى حبّ و بغض در اشكال و صور گوناگون، ظهور و بروز مى‌كند كه حضور در جمعِ مشخص يا مكان معيّن از جملۀ آنهاست. امروزه نيز شركت در تظاهرات، راهپيمايى، ميتينگ و تجمعات حزبى به معناى اعلام موضع، وفادارى، ارادت و علاقه به گروه يا فكر و فرهنگ خاص و بيزارى از گروه مقابل است.
بدين ترتيب زيارت، يكى از شيوه‌هاى اعلام موضع است؛ زيرا زاير با حضور خود در مقابل مزور يا در حرم او و ترنّم عاشقانۀ متن زيارت، جايگاه خود را روشن مى‌كند كه از جهت فكرى، اعتقادى، سياسى، اخلاقى، اجتماعى و... به كدام جبهه وابستگى دارد و اگر در زمان مزور حضور مى‌داشت، در كجا، كنار چه كسانى و با چه كسانى نبرد مى‌كرد. اين جبهه‌گيرى و اعلام موضع در قالَب لعن و سلام جلوه مى‌كند.