275طواف كعبه يا مسجد نبوى برده و در آن‌جا به ميت اقامه نماز مى‌شود. پس همۀ اموات شهر به ويژه فقرا از اين نعمت برخوردار نيستند.
ب. اصل نماز ميت عملى از نوع واجبات كفايى است. يعنى اگر تعدادى اين كار را كردند، به سايرين تكليفى نيست. اين عمل مستحب را بر واجباتى چون نمازهاى يوميه وصل كردن، آيا نوعى بدعت قلمداد نمى‌شود؟ آن هم بدعتى كه عملاً همه را مجبور به حضور در اين نماز مى‌كند.
ج. در طول ايام برگزارى مراسم حج و در كتب ادارۀ امر به معروف و نهى از منكر سعودى در مكه و مدينه بر اين‌كه طلب شفاعت از پيامبر صلى الله عليه و آله و ائمۀ اطهار شيعه عملى عبث و بيهوده است تأكيد مى‌شود.
در نماز ميت (صلاة الجنازة) وقتى تكبير سوم را مى‌گويند طبق روايت ابى هريره از پيامبر صلى الله عليه و آله كه شيخان اهل سنت صحت آن را گواهى كرده‌اند، آمده است:
«اللّهم إنّا جئناك شفعاء له فشفعّنا فيه»؛ يعنى خدايا ما به عنوان شفاعت از اين مرده آمده‌ايم، پس شفاعت ما را قبول كن ...
سؤال اين است كه اگر شفاعت هر بندۀ خدا براى بندۀ ديگر او پسنديده و سنت است، چرا شما با اين پديده به شدت برخورد حذفى داريد؟!
به راستى اين استفادۀ ابزارى از زيارت مسلمانان قلمداد نمى‌شود؟!
10. برخورد با مُهر
به نظر مى‌رسد كه امامان شيعه براى جلوگيرى از پرستش هر چيز غير از خداى متعال، سجده بر طلا و جواهر و مصنوعات بشرى را به پيروى از سنت پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله حرام دانسته‌اند.
از طرفى علماى اهل سنت براى جلوگيرى از مورد پرستش قرار گرفتن چيزى غير از خدا صِرف اتصال به زمين را براى سجده كفايت دانسته‌اند و لذا بر هر چيزى سجده را روا مى‌دانند.