276پس اصل موضوع و هدف هر دو گروه شيعه و سنى نيل به خلوص در عبوديت حضرت احديت و اجتناب از هر گونه انحراف به سوى بت پرستى جديد مى‌باشد كه هدف هر دو محترم و قابل توجه است.
براى حل اين مشكل بهترين كار مراجعه به سنت نبوى است. لذا چندين روايت مستند اهل سنت را در اين زمينه از كتاب آغاز و اتمام سجده، اثر آيت اللّٰه احمدى ميانجى به شرح ذيل مطالعه مى‌كنيم.
سجده بر گياهان زمين
از تمامى ادلّۀ قطعى كه تا بدين جا ذكر شد، اعمّ از اقوال، افعال، تصريح‌ها و اشاره‌هاى رسول خدا صلى الله عليه و آله و عمل و سيرۀ صحابه - رضى اللّٰه عنهم - و آراء و نظريه‌هاى آنان و فتاواى فقها، به خوبى روشن شد كه «سجده» در آغاز تشريع خود تنها بر زمين بوده و انجام مى‌شده است، مگر در موارد ضرورت و اضطرار.
ولى بايد توجه داشت كه از دسته‌اى ديگر از ادلۀ قطعى متواتر مى‌توان چنين استنباط نمود كه پيامبر صلى الله عليه و آله سجده بر گياهان غير خوراكى و پوشيدنى را در زمان‌هاى بعد اجازه فرمود. و به تعبيرى ديگر: پيامبر صلى الله عليه و آله در مسألۀ سجده، گياهان زمين را به خود زمين ملحق نموده و آنها را از اجزاى زمين به حساب آورد و بدين ترتيب بود كه مسألۀ سجده آسان شده و مشكلات و سختى‌هايى كه تحمل آنها براى مسلمانان دشوار مى‌نمود، مرتفع گرديد. و حتى بالاتر از اين، به مسلمانان اجازه داده شد تا از گياهان چيزى به نام «خمره» تهيه كرده و در خانه و مسجد، همراه خويش داشته باشند.
«خمره» از شاخ و برگ خرما و به اندازۀ صورت بافته مى‌شد كه در خانه‌ها و مساجد گذاشته و در نماز بر آن سجده مى‌كردند و اين كار به تدريج شيوع پيدا كرد و زياد شد.
گر چه در اين زمينه روايات زيادى وجود دارد، ولى ما در اين‌جا تنها بخشى از آنها