189روزه به قبرستان مىرفتند و بر قبر گل مىريختند و گريه و زارى مىكردند.
يهوديان عادت داشتند كه بر سر قبور و زيارتگاههاى اموات خود رفته، بر سر مزار مورد نظر نماز بخوانند. آنها بر ميت مىگريستند و هر چه فرد فوت شده به شخص نزديكتر مىبود يا جايگاه والاترى مىداشت، مراسم عزادارى و ايام آن بيشتر مىبود. ايام نوحهگرى هفت روز بود، ولى براى بزرگان اين ايام تا سى روز يا بيشتر ادامه داشت. 1
آنچه كه در آخرين آيات سفر پيدايش دربارۀ وفات حضرت يعقوب آمده است، اين است كه چون يعقوب چشم از جهان فرو بست، بنى اسرائيل بسيار گريستند، حضرت يوسف بر روى پدر خود افتاد، بر وى گريست و او را بوسيد و طبيبانى را كه از بندگان او بودند فرمود تا پدر او را حنوط كنند و طبيبان اسرائيل(يعقوب)را حنوط كردند و چهل روز در كار وى سپرى شد، زيرا كه اين قدر روزها در حنوط كردن صرف مىشد و اهل مصر هفتاد روز براى وى ماتم گرفتند. 2 يوسف پس از فوت پدر جسدش را در همان جايى كه وصيت كرده بود دفن كرد.
امروز نيز يهوديان از اول تا هشتم ماه «آب» براى شهادت زكريا عزادار هستند و روز هشتم به زيارت اموات رفته و به مستمندان كمك مىكنند. همچنين يك روز قبل از عيد «كيپور» به زيارت قبور رفته و به فقرا صدقه مىدهند و فرداى آن روز كه دهمين روز ماه «تشرى» است و عاسور يعنى عاشورا ناميده مىشود را روزه مىگيرند و تمام روز به عبادت و استغفار مشغول مىشوند. 3
بنى اسرائيل، قبرها و معابد خود را همچون مصريان باستان و آشوريان باصُوَر و تماثيل رنگارنگ منقش مىساختند. 4 حزقيل نبى آنان را از اين كار منع مىكرد و