188عدم دفن ميت نشانۀ بىاحترامى به احكام شرع بوده و همواره يكى از نشانههاى تدين افراد، دفن اموات بوده است.
در شرع يهوديان حتى اموات دشمنان هم مىبايست دفن شود 1 همچنين يهوديان وصيت مىكردند كه در قبرستان يا محلى كه پدرانشان در آنجا مدفون بودند، به خاك سپرده شوند 2 يعقوب در وصيت خود مىگويد: مرا با پدرانم در مغارهاى كه در صحراى «عفرون حتى» است دفن كنيد (ابراهيم آن را با آن صحرا از عفرون حتى براى ملكيت مقبره خريده بود؛ ابراهيم و زوجهاش ساره را در آنجا دفن كردند.
اسحاق و زوجهاش رفقه را دفن كردند و مندر آنجا «ليه» را دفن نمودم... چون يعقوب وصيت را با پسران خود به پايان برد، پاهاى خود را به بستر كشيد، جان بداد و به قوم خويش ملحق گرديد 3 و در همان جايى كه وصيت كرده بود به خاك سپرده شد.
مصريان مردگان خود را بزرگ مىداشتند و براى جلوگيرى از فساد، آنان را موميايى مىكردند و با عطر درخت «بلسان» آنان را تدهين كرده، معطر مىساختند (س پ 37:25) همچنين براى خوشبو كردن خود يا مداوا كردن بيماران يا معطر ساختن اجساد از «پاتيلچه» كه روغن مقدس و تركيبى مطبوع بود كه از چند ماده تركيب مىشد استفاده مىكردند. 4 چون شخصى به حالت احتضار مىرسيد، رسم بود خويشان وى و اطرافيان چشمهاى او را ببندند و آخرين بوسهها را بر سر و روى او بزنند و بر بالين او گريه و زارى كنند. 5 و اين عزادارى و ماتم و سوگوارى تا مدتها بعد از دفن ميت ادامه داشت 6 و گاه مىشد كه زنان تعزيه خوان و نوحه سرا را براى داغتر كردن مجلس و گريانيدن حاضران اجير مىكردند. 7 و گاه اين عزادارىها با اصوات موزيكهاى غمانگيز همراه بود. 8 بعد از دفن ميت خانوادۀ او ناهار يا شامى را به شركت كنندگان مىدادند و تا مدتها بعد از دفن ميت دوستان و خويشاوندان هر