133حسن بن على السقاف مىگويد:
در لغت، عبادت به معناى اطاعت و عبوديت به معناى خضوع و ذلت است. پس عبادت در شرع، با عبادت در لغت تفاوت دارد؛ زيرا كسى كه بر انسان خضوع كند، شرعاً نمىگويند او را عبادت كرده و اين چيزى است كه هيچكس در آن اختلافى ندارد. پس هركس كنار قبر پيامبر(ص) يا اوليا، توسل و تذلل كند، نمىگويند او را عبادت كرده است؛ زيرا از نظر شرع، مجردِ صدا زدن و استغاثه، عبادت محسوب نمىشود؛ اگرچه در لغت آن را عبادت بنامند.
آنگاه سقاف مىگويد:
دليل مطلب اين است كه الفاظى همچون صلاة در لغت، به معناى دعا و تضرع است. ولى در اصطلاح، به معناى اقوال و افعال مخصوص است كه آغازِ آن تكبير و ختم آن سلام است. پس هر دعايى نماز نيست؛ همچنين است عبادت. 1
اشكال دوم: تعريف وهابيان، مانع اغيار نيست؛ زيرا در اين تعريف، بسيارى از مصاديق عرفى احترام و تكريم، مانند فروتنى فرزند براى والدين، سرباز براى فرمانده و شاگرد براى استاد و نيز برخى مصاديق قرآنى، مانند سجده ملائكه بر آدم و سجده والدين بر يوسف، به تعريف عبادت راه مىيابد؛ درحالىكه هيچكس به اين لوازم پايبند نيست.