52پاسخ ادله ذكر شده اين است كه بىشك پيامبر(ص) معصوم است و بر خواهشهاى نفسانى چيره مىشود و مبراى از هر نوع فعل و قول و فكر قبيح است و اين همان معناى عصمت است. ولى دليل بر تخصيص پيامبر(ص) از عموم حكم حرمت نگاه به نامحرم و خلوت با اجنبيه نمىشود؛ زيرا اصل اولى، تساوى پيامبر(ص) با ساير مكلفان در تكاليف شرعى است. 1 تخصيص هم نياز به دليل دارد و دليلى براى خصيصه بودن اين مسئله در كتاب و سنت نمىيابيم. بنابراين، قاعده اشتراك تكليف، جارى است.
«اولويت» پيامبر(ص) نسبت به مؤمنان، شامل تمامى شئون زندگى مؤمن مىگردد. ولى اينكه موجب خارج كردن پيامبر(ص) از تحت عنوان يك حكم شرعى گردد و از جمله «خصائص» به شمار آيد، نيازمند دليل است و ما هيچ دليلى از كتاب و سنت بر جواز نگاه به نامحرم و خلوت با او، براى پيامبر(ص) نمىيابيم. در نتيجه، پيامبر(ص) همچنان تحت اين حكم شرعى باقى مىماند و قاعده اشتراك تكليف جارى است.
گفتنى است روايت نقل شده از مسلم و بخارى، قابل نقد است كه به آن اشاره خواهيم كرد. درواقع روايت به چند شكل نقل شده است: در برخى از آنها بحث نگاه كردن يا نظافت موهاى پيامبر(ص) آمده است. اما در برخى ديگر، مطرح شده است كه پيامبر(ص) بر هيچ زنى وارد نمىشد؛ مگر بر امحرام و خواهرش امسليم، مادر انس بن مالك. حضرت، علت آن را ترحم به آنها به سبب كشته شدن برادرشان در ركاب ايشان بيان داشته است. 2
در برخى از روايات نيز آمده است كه پيامبر(ص) به منزل امحرام رفت و در آنجا استراحت كرد و به او بشارت شهادت داد و اصلاً سخن از نگاه و نظافت