119
خصيصه چهاردهم: سراج منير
خداوند خطاب به پيامبر(ص) مىفرمايد:
(يٰا أَيُّهَا النَّبِيُّ إِنّٰا أَرْسَلْنٰاكَ شٰاهِداً وَ مُبَشِّراً وَ نَذِيراً وَ دٰاعِياً إِلَى اللّٰهِ بِإِذْنِهِ وَ سِرٰاجاً مُنِيراً) (احزاب : 45 و 46)
اى پيامبر! ما تو را گواه فرستاديم و بشارتدهنده و بيم دهنده! و تو را دعوتكننده به سوى خدا به فرمان او قرار داديم و چراغى روشنىبخش.
همانگونه كه خورشيد، بر وجود خودش دلالت دارد و موجب روشنىبخشى به همه چيز مىگردد و نور او همه را فرامىگيرد و نور و روشنايى خود را از هيچچيز و هيچكس دريغ نمىنمايد، پيامبر(ص) نيز وجودش بر حقانيتش دلالت دارد و روشنايى وجودش و نور هدايتش همه را دربرمىگيرد و موجب راهيابى به حق و حقيقت است. از اينرو خداوند، پيامبر(ص) را به چراغى روشن و هدايتگر به سوى اطاعت و بندگى، تشبيه فرموده است.
خداوند در قرآن، خورشيد را «سراج» و روشنايىبخش مىنامد و مىفرمايد:
(تَبٰارَكَ الَّذِي جَعَلَ فِي السَّمٰاءِ بُرُوجاً وَ جَعَلَ فِيهٰا سِرٰاجاً وَ قَمَراً مُنِيراً) (فرقان : 61)
زوالناپذير و پربركت است كسى كه در آسمان، منزلگاههايى براى ستارگان قرار داد و ميان آن، چراغ روشن (خورشيد) و ماه تابانى آفريد!
در آيهاى ديگر نيز مىفرمايد: (وَ جَعَلَ الْقَمَرَ فِيهِنَّ نُوراً وَ جَعَلَ الشَّمْسَ سِرٰاجاً) ؛ «[آيا نمىدانيد] و ماه را ميان آسمانها، مايه روشنايى و خورشيد را چراغ فروزانى قرار داده است؟» (نوح: 16)
همچنين در آيهاى ديگر، آن را نورى گرمابخش نام نهاده است. 1 آيه مورد گفتوگو، پيامبر(ص) را به خورشيدى تشبيه كرد كه هم روشن است و