120روشنى‌بخش و هم گرمى‌بخش به حيات انسان‌ها و همه موجودات؛ تا همه به وسيله اين روشنايى و نور، به سوى خدا رهنمون گردند.

برخى مفسران گفته‌اند: (سِرٰاجاً وَهّٰاجاً) (نبأ: 13)، اشاره به معجزات و ادله حقانيت دعوت پيامبر(ص) است. به نظر مى‌رسد اين نظريه، كامل نباشد؛ زيرا خداوند، خود پيامبر(ص) را دليل حقانيت پيامبر(ص) مى‌داند. وجود خود پيامبر(ص)، اخلاق و صفات ايشان، موجب حقانيت اوست. از اين‌رو ايشان سراج منير است؛ همان‌گونه كه ذكر ¹ و نور است. ²

آنكه خودش داراى روشنى و نور است، مى‌تواند روشنى دهد و ديگران را به نور كه خداوند است، دعوت كند. پس سراج منير، يعنى كسى كه نه تنها، ذره‌اى از ظلمت در وجودش نيست؛ بلكه تمام وجودش، روشنى و روشنايى است.

خداوند با بيان (وَ دٰاعِياً إِلَى اللّٰهِ بِإِذْنِهِ) تأكيد مى‌كند كه دعوت پيامبر(ص) همانند ساير پيامبران، به سوى خداست. درواقع پيامبر(ص) كسى را به سوى خود نمى‌خواند. بلكه ايشان «نبى» و فرستاده خداست: (أَرْسَلْنٰاكَ) و براى بشارت انسان‌ها به بهشت و رضوان الهى آمده است. (مُبَشِّراً) و همه را از عقاب عصيان مى‌ترساند: (نَذِيراً) . از اين‌رو تمام دعوت او و تمام رسالت او، دعوت به سوى خدا، براى رسيدن به حيات طيبه است. ³ همه پيامبران «داعى الى الله» مى‌باشند، ولى خصيصه «سراج منير»، در قرآن فقط براى پيامبر اعظم(ص) آمده است.

خصيصه پانزدهم: پيامبر نور

همان‌گونه كه قرآن، از پيامبر(ص) به چراغى روشنگر و هدايت‌كننده به‌سوى خدا نام مى‌برد، پيامبر(ص) را «نور» مى‌نامد؛ زيرا او از هر ظلمت و تاريكى، به دور