90 مَنْ أَحَبَّنَا أَهْلَ الْبَيْتِ فَلْيَحْمَدِ اللهَ عَلَى أَوَّلِ النِّعَمِ قِيلَ: وَ مَا أَوَّلُ النِّعَمِ؟ قَالَ(ص): طِيبُ الْوِلَادَةِ وَ لَا يُحِبُّنَا إِلَّا مَنْ طَابَتْ وِلَادَتُهُ. ¹

كسى كه ما اهل‌بيت را دوست دارد، بايد خداوند را بر اولين نعمتى [كه به او ارزانى داشته است،] سپاس گويد. پرسيدند: «اولين نعمت چيست؟» پيامبر(ص) فرمود: «پاكى ولادت. ما را جز افرادى كه از ولادت پاك برخوردارند، دوست نمى‌دارند».

همچنين محبت اهل‌بيت(عليهم السلام) از مهم‌ترين عوامل نجات در روز قيامت معرفى شده و آثار بى‌بديلى براى آن بيان گرديده است؛ چنان‌كه پيامبر اكرم(ص) فرمود:

حُبِّي وَ حُبُ اهل‌بيتي نَافِعٌ فِي سَبْعَةِ مَوَاطِنَ أَهْوَالُهُنَّ عَظِيمَةٌ: عِنْدَ الْوَفَاةِ وَ فِي الْقَبْرِ وَ عِنْدَ النُّشُورِ وَ عِنْدَ الْكِتَابِ وَ عِنْدَ الْحِسَابِ وَ عِنْدَ الْمِيزَانِ وَ عِنْدَ الصِّرَاطِ. ²

دوست داشتن من و اهل‌بيتم در هفت جا كه آدمى را دچار رعب و وحشت شديدى مى‌كند، سودمند است: 1. هنگام مرگ؛ 2. در قبر؛ 3. هنگام زنده شدن مردگان؛ 4. هنگامى كه كتاب اعمال را به دست افراد مى‌دهند؛ 5. هنگام حسابرسى به اعمال؛ 6. هنگام سنجيدن اعمال؛ 7. هنگام عبور از صراط.

امام على(ع) نيز فرمود:

مَنْ أَحَبَّنَا أَهْلَ الْبَيْتِ عَظُمَ إِحْسَانُهُ وَ رَجَحَ مِيزَانُهُ وَ قُبِلَ عَمَلُهُ وَ غُفِرَ زَلَلُهُ وَ مَنْ أَبْغَضَنَا لَا يَنْفَعُهُ إِسْلَامُهُ. ³

كسى كه ما اهل‌بيت را دوست داشته باشد، نيكويى‌اش زياد گردد و اعمالش هنگام سنجش، برترى يابد و اعمال نيكش، قبول شود و لغزش‌هايش آمرزيده شود و كسى كه با ما دشمنى ورزد، مسلمان بودنش سودى به حال او نخواهد داشت.

يكى از آثار و علامت‌هاى محبت به اهل‌بيت(عليهم السلام)، تمايل به زيارت ايشان است.