91اصولاً علاقه به آن بزرگواران، و كنار آن، بغض و دشمنى با دشمنان ايشان است كه شيعيان را به سمت مراقد آنان مىكشاند. سفر زيارتى و تحمل رنج اين سفر، تشرف پياپى به حرم شريف در مدت اقامت، رعايت آداب زيارت هنگام تشرف و قرائت زيارتنامه با توجه و حضور قلب، همگى از علاقه درونى و خالصانه زائر به آن معصوم مورد زيارت حكايت مىكند. همچنين يكى از اهداف اصلى زائران از انجامدادن زيارت، آن است كه با ابراز علاقه به اهلبيت(عليهم السلام) و ابراز دشمنى با دشمنانشان، در زمره دوستداران ايشان قرار گيرند.
ازاينرو مىبينيم متون زيارتنامههاى اهلبيت(عليهم السلام) آكنده از عبارتهايى است كه نشاندهنده عشق و علاقه زائر به ايشان و دشمنى او با دشمنان آنان است. مىتوان اين عبارتها را عمدتاً در دو دسته تقسيم كرد:
الف) عبارتهايى كه در آنها زائر صريحاً به اهلبيت(عليهم السلام) اظهار دوستى مىكند و از دشمنانشان بيزارى مىجويد. اين دسته از عبارات، در زيارتنامهها بسيار زياد است و ما تنها براى نمونه، به فرازهايى از برخى زيارتنامهها اكتفا مىكنيم:
در زيارت جامعه كبيره مىخوانيم:
كسى كه با شما دوستى كند، با خدا دوستى كرده و كسى كه با شما دشمنى ورزد، با خدا دشمنى ورزيده است و كسى كه شما را دوست بدارد، خدا را دوست داشته و كسى كه شما را دشمن بدارد، خدا را دشمن داشته است و كسى كه به شما متوسل شود، به خدا متوسل شده است... خوشبخت است كسى كه با شما دوستى كند و هلاك گشته است كسى كه با شما دشمنى كند... .
خداى و نيز شما را شاهد مىگيرم كه به شما و نيز به هر آنچه شما ايمان داريد، ايمان دارم و به دشمنانتان و نيز به هر آنچه شما كفر مىورزيد، كافرم. به جايگاه شما و گمراهى كسانى كه با شما مخالفت مىكنند، آگاهم؛ دوستدار شما و دوستانتانم و كينه دشمنانتان را در سينه دارم و به آنان دشمنى مىورزم. در صلح و آشتىام با هركس كه با شما صلح كند