89در اهميت و جايگاه رفيع دوستى و دشمنى ورزيدن براى خداوند همين بس كه در روايات متعددى، همه حقيقت ايمان، در دوستى و دشمنى براى خداوند خلاصه شده است؛ از جمله، يكى از ياران امام صادق(ع) از ايشان مى‌پرسد: «آيا دوستى و دشمنى، از ايمان شمرده مى‌شود؟» امام پاسخ داد:

«وَ هَلِ الْإِيمَانُ إِلَّا الْحُبُّ وَ الْبُغْضُ؟»؛ «مگر ايمان چيزى جز دوستى و دشمنى است؟!» ¹

آرى! مؤمنان، كانونى از عواطف و محبت به برادران و دوستان و هم‌كيشان و آتشى سخت و سوزان و سدّى محكم و پولادين، مقابل دشمنان‌اند. در حقيقت، عواطف آنها در اين مهر و قهر خلاصه مى‌شود. اما نه جمع ميان اين دو، در وجود آنها تضادى دارد و نه قهر آنها در برابر دشمن و نه مهر آنها به دوست، سبب مى‌شود كه از جاده حق و عدالت، قدمى بيرون نهند. ²

يكى از جلوه‌هاى بارز تولّى و تبرّى، دوستى با اهل‌بيت پيامبر گرامى اسلام(ص) و دوستانشان و دشمنى با دشمنان ايشان است كه خداوند و پيشوايان معصوم(ع) بسيار به آن سفارش كرده‌اند؛ تا جايى كه دوست داشتن ايشان، مزد رسالت و دليل بر پاكى ولادت، معرفى شده است.

خداوند در قرآن كريم مى‌فرمايد: (قُلْ لاٰ أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلاَّ الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبىٰ)؛ ³«بگو: من هيچ پاداشى از شما بر رسالتم درخواست نمى‌كنم؛ جز دوست‌داشتن نزديكانم، اهل‌بيتم».

همچنين پيامبر اكرم(ص) فرمود: