236به حدى اذيت كردند كه آن حضرت فرمود:

«مَا أُوذِيَ نَبِيٌ مِثْلَ مَا أُوذِيتُ» ¹؛ «هيچ پيامبرى آن‌گونه كه من اذيت شدم، اذيت نشد».

سخن در مصيبت‌هاى وارد بر اهل‌بيت پيامبر(عليهم السلام) بسيار و از حوصله اين نوشتار خارج است. ازاين‌رو، تنها به برخى موارد در اين‌باره اشاره مى‌كنيم:

حضرت على(ع) درباره قضاياى غصب خلافت و سختى‌هاى آن دوران در خطبه شقشقيه فرمود:

«فَصَبَرْتُ وَ فِي الْعَيْنِ قَذًى وَ فِي الْحَلْقِ شَجًا»؛ ²«شكيبايى پيشه كردم درحالى‌كه گويى چشمم را خاشاك پر كرده و استخوان، راه گلويم را گرفته بود».

همچنين از حضرت فاطمه زهرا(عليها السلام) روايت شده است كه درباره حوادث پس از رحلت پيامبر اكرم(ص) فرمود:

صُبَّتْ عَلَىَّ مَصَائِبُ لَوْ أَنَّهَا صُبَّتْ عَلَى الْأَ يَّامِ صِرْنَ لَيَالِيَا ³

مصيبت‌هايى بر من فروباريد كه اگر بر روزها فرومى‌باريد، به شب بدل مى‌گشت.

درباره مصيبت‌هاى وارده بر امام حسين(ع) تنها به همين فراز از زيارت عاشورا، اكتفا مى‌كنيم:

يَا أَبَا عَبْدِ اللهِ لَقَدْ عَظُمَتِ الرَّزِيَّةُ وَ جَلَّتْ وَ عَظُمَتِ الْمُصِيبَةُ بِكَ عَلَيْنَا وَ عَلَى جَمِيعِ أَهْلِ الْإِسْلَامِ، وَ جَلَّتْ وَ عَظُمَتْ مُصِيبَتُكَ فِي السَّمَاوَاتِ عَلَى جَمِيعِ أَهْلِ السَّمَاوَاتِ. ⁴

اى اباعبدالله! همانا مصيبت تو بسيار عظيم است و مصيبت تو بر ما و بر همه مسلمانان بسيار بزرگ است و مصيبت تو در آسمان‌ها بر تمامى اهل آسمان‌ها بسيار بزرگ است.

امامان ديگر نيز هريك در زندگى شخصى و نيز بسته به اوضاع دوران خود، با مشكلات