237و مصائب بسيارى مواجه بودند و در اين راه، به بهترين وجه، صبر و شكيبايى مى‌نمودند. به دليل صبر عظيم اهل‌بيت(عليهم السلام) در مصيبت‌هاى وارد بر ايشان است كه در بسيارى از زيارتنامه‌هاى اهل‌بيت(عليهم السلام) به اين مسئله اشاره شده است و زائر با خواندن زيارتنامه، به صبر ايشان در برابر مشكلات و آزار و اذيت‌ها و مصيبت‌هايى كه آن بزرگواران متحمل شدند، گواهى مى‌دهد؛ براى مثال، در زيارت امام على(ع) در روز غدير آمده است:

السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ... لَا تَحْفِلُ بِالنَّوَائِبِ وَ لَا تَهِنُ عِنْدَ الشَّدَائِدِ وَ لَا تُحْجِمُ عَنْ مُحَارِبٍ... وَ صَبَرْتَ عَلَى الْأَذَى صَبْرَ احْتِسَابٍ. ¹

سلام بر تو اى اميرمؤمنان!... باكى از پيشامدها نداشتى و در سختى‌ها سستى نكردى و از جنگجويان دشمن رو برنگرداندى... در مقابل اذيت‌ها، پاداش‌جويانه صبر كردى.

همچنين در زيارت اميرمؤمنان(ع) در روز غدير مى‌خوانيم: «وَ أَنْتَ حَائِزٌ دَرَجَةَ الصَّبْرِ فَائِزٌ بِعَظِيمِ الْأَجْر» ²؛ «و تو برخوردار از درجه صبرى و در نتيجه از پاداش بزرگى بهره‌مند مى‌باشى».

در زيارتنامه چند امام معصوم، از جمله امام حسين ³، امام كاظم ⁴ و امام جواد ⁵(عليهم السلام)، اين تعبير آمده است: «أَشْهَدُ أَنَّكَ ... وَ صَبَرْتَ عَلَى الْأَذَى فِي جَنْبِهِ»؛ «گواهى مى‌دهم كه تو... بر اذيت شدن‌ها در راه خدا، صبر كردى».

در زيارت جامعه كبيره نيز همين تعبير آمده است: «وَ بَذَلْتُمْ أَنْفُسَكُمْ فِي مَرْضَاتِهِ وَ صَبَرْتُمْ عَلَى مَا أَصَابَكُمْ فِي جَنْبِهِ» ⁶؛ «جان خود را در راه خشنودى او تقديم كرديد و بر مصيبت‌هايى كه در راه او بر شما وارد مى‌شد، صبر كرديد».