220نيكى بخواهد، آنها را با ملايمت قرين كند؛ زيرا ملايمت در هرچه باشد، آن را زينت دهد و خشونت در هرچه باشد، آن را خوار كند.
از آنجا كه امامان معصوم(عليهم السلام) داراى برترين درجه كمالات انسانى‌اند، رأفت و رحمتشان نيز از همه مردم افزون‌تر است. بى‌ترديد آنان كه بهترين بندگان خداوندند، مهرورزى و دلسوزى را در ابعاد مختلف زندگى خود به بهترين شكل ممكن نشان دادند و بدين علت نيز الگوى پيروان خود بودند.
نقل است كه شخصى به نام «اقرع بن حابس» به حضور پيامبر(ص) شرفياب شد. پيامبر اكرم(ص) نواده‌هاى عزيز خود (حضرت امام حسن و امام حسين(عليهماالسلام)) را بر زانو نشانده بود و گاهى بر صورت آنها بوسه مى‌زد. اقرع كه از اين ملاطفت و مهربانى پيامبر(ص) به شگفت آمده بود، گفت: «من ده فرزند دارم. ولى هرگز آنها را نبوسيده‌ام». رسول خدا(ص) فرمود:
«مَنْ لَا يَرْحَمْ لَا يُرْحَم»؛ «هركس به ديگران رحم نكند، رحم نخواهد شد». 1
«جابر بن عبدالله انصارى»، از ياران رسول خدا(ص)، نقل مى‌كند كه وقتى ابراهيم، فرزند خردسال پيامبر(ص) بيمار شد و در حال جان دادن بود، رسول خدا(ص) او را در آغوش گرفت و با چشمانى اشكبار فرمود: «ما بر تو اندوهگينيم؛ چشم‌هايمان اشكبار و قلب‌هايمان سوزان است. اما چيزى كه خداى را به خشم آورد، به زبان نمى‌آوريم». 2
رسول خدا(ص) پيوسته به ياد اصحاب خود بود و از آنان دلجويى مى‌كرد. اگر كسى را سه روز متوالى نمى‌ديد، از ديگران درباره‌اش مى‌پرسيد؛ اگر به سفر رفته بود، برايش دعا مى‌كرد و اگر در وطن بود، به ديدنش مى‌رفت و اگر بيمار مى‌شد، از او عيادت مى‌كرد. 3
در زمان امام سجاد(ع)، يزيد بن معاويه (لعنة الله عليه)، لشكرى را به فرماندهى