221«مسلم بن عُقبه» براى كشتار و تاراج مدينه گسيل داشت. در اين يورش، بيشتر مردم مدينه كشته شدند يا گريختند. امام سجاد(ع) در آن فاجعه، چهارصد خانواده را همراه خدمتكاران و حشم آنان سرپرستى نمود، از آنان نگهدارى كرد و هزينه زندگى‌شان را پرداخت تا غارتگران از مدينه رفتند و شهر به حالت عادى بازگشت. 1
«حبيب بن ابى‌ثابت» مى‌گويد: در زمان اميرمؤمنان(ع) روزى عسل و انجير فراوانى از نواحى «همْدان» و «حُلْوان» براى امام على(ع) آوردند. حضرت فرمان داد تا يتيمان را آوردند و به آنان اجازه داد از دهانه مشك از عسل بخورند و خود عسل را كاسه‌كاسه ميان مردم تقسيم مى‌كرد. يكى از امام(ع) پرسيد: «چرا يتيمان از دهانه مشك عسل مى‌خورند؟» امام(ع) پاسخ داد: «امام، پدر يتيمان است و من به سبب رعايت حق پدرانشان، به آنان چنين اجازه‌اى دادم». 2
مهرورزى اهل‌بيت(عليهم السلام) در زيارتنامه‌ها
به اين ويژگى شاخص اهل‌بيت(عليهم السلام) نيز در زيارتنامه‌هاى ايشان، توجه شده است؛ چنان‌كه زائر در فرازهاى بسيارى از زيارتنامه‌ها، بر عطوفت و مهربانى اهل‌بيت(عليهم السلام) گواهى مى‌دهد و گاهى نيز به ايشان پناهنده مى‌شود تا از الطاف آنان بهره‌مند گردد. در اينجا به برخى از اين فرازها اشاره مى‌كنيم:
در زيارت رسول اكرم(ص) مى‌خوانيم: «أَشْهَدُ... أَنَّكَ قَدْ رَؤُفْتَ بِالمُؤْمِنِينَ وَ غَلُظْتَ عَلَى الْكَافِرِينَ» 3؛ «گواهى مى‌دهم كه... همانا تو به مؤمنان مهربان و به كافران غليظ و شديد بودى».
در زيارت امام على(ع) در شب مبعث اين‌گونه آمده است:
كُنْتَ لِلْمُؤْمِنِينَ أَباً رَحِيماً إِذْ صَارُوا عَلَيْكَ عِيَالًا فَحَمَلْتَ أَثْقَالًا مَا عَنْهُ ضَعُفُوا وَ حَفِظْتَ