146مطلق. دعايى نيز به اجابت مىرسد كه شرايط لازم در دعا و دعاكننده و مطلبى كه مورد تقاضا مىباشد، در آن جمع باشد؛ شرايطى از قبيل توبه و خودسازى، پاكى زندگى و غذا از حرام، مبارزه با فساد و دعوت به سوى حق و تلاش عملى در رسيدن به خواسته.
3. خود دعا، عبادت است؛ زيرا در ذيل آيه، واژه عبادت بر آن اطلاق شده است. همچنين خداوند در آيه، كسانى را كه از دعا كردن ابا دارند و تكبر مىورزند، به ذلت و خوارى، تهديد مىكند. 1
در احاديث نيز به مسئله دعا، بسيار تأكيد شده است؛ براى نمونه، رسول خدا(ص) فرمود:
أَ لَا أَدُلُّكُمْ عَلَى سِلَاحٍ يُنْجِيكُمْ مِنْ أَعْدَائِكُمْ وَ يُدِرُّ أَرْزَاقَكُمْ قَالُوا بَلَى يَا رَسُولَ اللهِ قَالَ تَدْعُونَ رَبَّكُمْ بِاللَّيْلِ وَ النَّهَارِ فَإِنَّ سِلَاحَ الْمُؤْمِنِ الدُّعَاءُ. 2
آيا شما را به سلاحى راهنمايى نكنم كه شما را از دشمنانتان نجات دهد و روزيتان را فراوان بر شما فرو ريزد؟! مردم گفتند: «بله اى رسول خدا!» حضرت فرمود: «پروردگارتان را شب و روز بخوانيد [و به درگاه او دعا كنيد]؛ همانا سلاح مؤمن، دعاست.
مىتوان دعاهاى بندگان را به درگاه خدا به دو دسته كلى دعا براى حوائج دنيوى و دعا براى حوائج اخروى تقسيم كرد. در اين فصل، به بيان اين دو دسته و موارد آنها در زيارتنامهها مىپردازيم:
1. دعا براى حوائج دنيوى
نكته مهم اين است كه دعا اختصاصى به مسائل اخروى يا بسيار مهم ندارد و مؤمنان مىتوانند و بلكه لازم است براى برآورده شدن حاجات دنيوىشان، هرچند كمارزش باشند، به محضر پروردگار دعا كنند؛ چنانكه امام صادق(ع) فرمود: