145
فصل ششم: دعا و عرض نياز به درگاه خداوند در زيارتنامهها
مقدمه
از جمله عوامل مؤثر در تهذيب نفس، صفاى باطن و رسيدن به كمال و قرب حق، دعا و نيايش به درگاه خداى سبحان است. دعا و نيايش، پيوند انسان را با خداى يكتا، برقرار مىنمايد و موجب پرواز روح به سوى ملكوت و فضاى معطر معنوى و عرفانى مىشود. ازاينرو در فرهنگ اسلامى، از جايگاه و منزلت ويژهاى برخوردار مىباشد و مورد تأكيد و سفارش قرار گرفته است.
خداى سبحان مىفرمايد:
(وَ قٰالَ رَبُّكُمُ ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ إِنَّ الَّذِينَ يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبٰادَتِي سَيَدْخُلُونَ جَهَنَّمَ دٰاخِرِينَ) (غافر: 60)
پروردگار شما گفته است: «مرا بخوانيد تا [دعاى] شما را اجابت كنم. به يقين كسانى كه از عبادت من تكبر مىورزند، به زودى، با ذلت وارد دوزخ مىشوند».
از اين آيه چند نكته استفاده مىشود:
1. دعا كردن، محبوب الهى و خواست خود اوست.
2. بعد از دعا، وعده اجابت داده شده است. ولى مىدانيم اين وعدهاى مشروط است؛ نه