147 عَلَيْكُمْ بِالدُّعَاءِ فَإِنَّكُمْ لَا تَقَرَّبُونَ إِلَى اللهِ بِمِثْلِهِ وَ لَا تَتْرُكُوا صَغِيرَةً لِصِغَرِهَا أَنْ تَدْعُوا بِهَا فَإِنَّ صَاحِبَ الصِّغَارِ هُوَ صَاحِبُ الْكِبَارِ. ¹

بر شما باد به دعا كردن؛ زيرا شما با هيچ چيز ديگرى نمى‌توانيد اين‌گونه به خدا نزديك شويد و دعا درباره هيچ امر كوچكى را به سبب كوچك بودن آن ترك نكنيد؛ چراكه برآورنده خواسته‌هاى كوچك، همان برآورنده خواسته‌هاى بزرگ است.

در زيارتنامه‌ها نيز به دعا براى حوائج دنيوى اشاره شده است؛ براى مثال، در زيارت ائمه بقيع(عليهم السلام) آمده است:

... وَ تُصَلِّي لِكُلِّ إِمَامٍ رَكْعَتَيْنِ، وَ ادْعُ بِمَا تُحِبُّ، وَ اسْأَلْهُ الْحَوَائِجَ، فَإِنَّهُ مَوْضِعُ إِجَابَةٍ. ²

پس از زيارت براى هريك از چهار امام بقيع، دو ركعت نماز بجاى آور و به آنچه دوست دارى دعا كن و از خدا حوائجت را درخواست كن؛ زيرا آنجا محل اجابت دعاهاست.

همانند مطلب يادشده، در موارد متعددى پس از زيارت و نماز زيارت، از زائر خواسته شده است كه به آنچه مى‌خواهد دعا كند. ³ همچنين در متن زيارتنامه‌ها و به ويژه در دعاهاى پس از زيارتنامه‌ها، فرازهايى وجود دارد كه زائر با خواندن آنها، خواسته‌هاى دنيوى خود را از قبيل روزى وسيع و حلال، رفع مشكلات و گرفتارى‌ها و برطرف شدن غم و اندوه و ترس، از خداوند متعال درخواست مى‌كند. در اينجا به برخى از اين دعاها توجه مى‌كنيم:

در دعا پس از نماز زيارت امام على(ع) مى‌خوانيم:

... اللَّهُمَّ وَ أَوْجِبْ لِي مِنَ الرَّحْمَةِ ... وَ الْإِحْسَانِ وَ الرِّزْقِ الْوَاسِعِ الْحَلَالِ الطَّيِّبِ مَا أَنْتَ أَهْلُهُ يَا ارْحَمَ الرَّاحِمِينَ وَ الْحَمْدُ للهِ رَبِّ الْعالَمِين. ⁴