1) . «فالحقّ في هذه المسالة قبول رواية كلُّ من كان من اهل القبلة يصلّي بصلاتنا ويؤمن بما جاء به رسولنا مطلقاً اذا كان صادقاً ضابطاً لما يرويه غير مستحلّ للكذب فانّ من كان كذلك لا يمكن ان يبتدع بدعة الّا وهو متاوّلٌ فيها مستندٌ في القول بها الي كتاب الله او الي سنّة رسوله بتاوّلٍ رآه باجتهاده وكلٌّ مجتهدٍ ماجورٌ و انْ اخطا لكن هذا مقيّدٌ بما اذا لم ينكر امراً متواتراً من الشرع معلوماً من الدين بالضرورة» سير اعلام النبلاء، ج6، ص 126.

2) . بَخيت المُطِيعى حنفى، در دهم محرم 1271 ه.ق در قريه «مُطيعة» استان «اسيوط» مصر متولد شد و در 1292ه.ق، پس از اتمام تحصيلات خود در دانشگاه الازهر، همان جا به تدريس پرداخت؛ تا اينكه در 1297 ه.ق به منصب قضا گماشته شد و در شهرهاى گوناگونى چون اسكندريه و قاهره به قضاوت پرداخت. او همچنين به مقام‌هاى عالى ديگرى از جمله مفتّشى و مفتى‌گرى در وزارت دادگسترى و عضويت در «الرابطة الشرقية» نيز رسيد. پس از آن، در اول ذيقعده 1332 ه.ق به مفتى‌گرى مصر كه بالاترين مقام قضايى بود، برگزيده شد. مُطيعى در دوران حيات خويش، با حوادث و جريانات گوناگونى مواجه گرديد كه وى در آنها شركت و درگيرى فكرى فعالانه داشت؛ از جمله: الف) مسائلى كه از رويارويى اسلام با دستاورد علوم و فنون غرب پديد آمده بود؛ ب) جريان مخالفت با اصلاحاتى كه تحت نظر محمد عَبْده در الازهر صورت مى‌گرفت؛ ج) ماجراهايى كه در سال 1300 ه.ق سرانجام به استقلال مصر انجاميد. محمد بخيت در رجب 1354 ه.ق وفات يافت. برخى از آثار وى عبارت است از: سلم الوصول فى شرح نهاية السول، تطهير الفؤاد من دنس الاعتقاد، احسن الكلام فيما يتعلق بالسنّة والبدعة من الاحكام، حقيقة الاسلام و اصول الحكم، المُرهِفات اليمانية فى عُنُقِ مَن قال بِبُطلانِ الوَقف على الذُرية، ارشاد القارى ِ والسامع الى انَّ الطلاق اذا لم يضَفْ الى المراةِ غيرُ واقع، حُجّة الله على خَليقَته فى بيان حقيقة القرآن و حكم كتابته، تنبيه العقول الانسانية لما فى آيات القرآن من العلوم الكونية والعمرانية، الجواب الشافى فى اباحةِ التصوير الفوتو غرافى، رسالةٌ فى احكام قراءة الفونوغراف. ر.ك: مرآة العصر فى تاريخ و رسوم اكابر الرجال بمصر، زخوره، ج2، ص 467؛ صفوة العصر فى تاريخ و رسوم مشاهير رجال مصر، فهمى، ص 501.