1) . سيد ابوالحسن اصفهانى (مديسه‌اى) از مراجع تقليد شيعه در سال 1284 در روستاى «مديسه» لنجان اصفهان به دنيا آمد. نسبش با 32 واسطه به موسى بن جعفر(ع)، امام هفتم شيعيان، مى‌رسد. وى از اولاد و احفاد امامزاده محمود طيار (مدفون در:شهرستان دنا در استان كهگيلويه و بويراحمد) مى‌باشد. دروس ابتدايى را در زادگاهش آغاز نمود و سپس براى فراگيرى علوم دينى به حوزه علميه اصفهان مهاجرت كرد و از حلقه درس آيات عظام كلباسى، چهارسوقى خوانسارى (نوه آيت‌الله سيد ابوالقاسم موسوى خوانسارى ميركبير)، درچه‌اى جهانگيرخان قشقايى استفاده كرد. در سال 1307 به حوزه‌هاى علميه نجف و سامرا رفت و از اساتيدى چون: ميرزا محمدحسن شيرازى، ميرزا حبيب‌الله رشتى، فاضل شربيانى، محمدحسن مامقانى، سيد محمد كاظم يزدى، آخوند خراسانى، ميرزا محمدتقى شيرازى و شيخ الشريعه بهره برد. پس از درگذشت آخوند خراسانى، به تدريس پرداخت و به عنوان يك مجتهد و نامزدى براى مرجعيت دينى مطرح گرديد. در زمان حيات ميرزا حسين نائينى و آقا ضياءالدين عراقى، بسيارى از فقها، محفل علمى و فقهى او را برتر دانستند؛ تا جايى كه پس از مرگ ميرزا محمدتقى شيرازى ميرزاى دوم، مرجعيت دينى در او متمركز شد و اين انحصار تا سال 10 به طول انجاميد. در جريان انقلاب 1920 عراق وى در حمايت از مردم عراق فتوايى به شرح زير صادر نمود: بسم اللّه الرحمن الرحيم سلام بر همه، بالخصوص برادران عراقى وظيفه دينى بر همه مسلمانان لازم مى گرداند كه در حفظ حوزه اسلام و بلاد اسلامى تا كه قدرت دارند بكوشند و بر همه ما واجب و لازم است كه سرزمين عراق را كه مشاهد ائمه هدى(عليهم السلام) و مراكز دينى ما در آنجاست، از تسلط كفار حفظ نموده و از نواميس دينى آن دفاع كنيم. من شما را بر اين موضوع دعوت كرده و ترغيب مى نمايم. خداوند ما و شما را براى خدمت به اسلام و مسلمين موفق فرمايد (ابوالحسن الموسوى الاصفهانى). پس از انقلاب 1920 اين دو مرجع بزرگ نقش مقابله‌گرانه با قيموميت را ادامه دادند و بيعت با ملك فيصل اوّل را رد كردند. كسى كه انگليسى ها او را به عنوان پادشاه عراق تعيين كرده بودند. ملك فيصل، به منظور قانونى جلوه دادن حاكميت خويش، اعلام برگزارى انتخابات كرد. علما چون مى‌دانستند وى دست‌نشانده انگليس است و به منظور تحكيم حكومت خود مى‌خواهد انتخابات برگزار كند، با انتخابات فرمايشى به مخالفت برخاستند. سيد ابوالحسن اصفهانى و ميرزاى نايينى فتوا به حرمت مشاركت در انتخابات مجلس نمايندگان را دادند. دولت عراق عكس العمل نشان داد و آيت‌الله مهدى خالصى را كه انتخابات را تحريم كرده بود، تبعيد نمود. در اعتراض به تبعيد وى، ميرزاى نائينى و سيد ابوالحسن اصفهانى راهى ايران شدند و حكومت عراق نيز با شيوه ناپسندى كه حكايت از اخراج و تبعيد آنان داشت، با ايشان برخورد كرد؛