1) . كلمه نقيب و نقابت در معنى و كاربرد اصطلاحى خويش، به معانى گوناگونى آمده است. در عصر جاهلى، نقيب قوم، به شخص بزرگ و سيد و قيم و تدبيركننده امور و سياستگر آنان، اطلاق مى‌گرديد. در صدر اسلام، اين واژه به معنى رئيس آمده است. در معناى اصطلاحى نقيب به كسى گفته مى‌شود، كه از جانب حاكم مسلمين، حكمى رسمى به نام وى صادر شده باشد تا عهده‌دار رياست، ولايت، هدايت و تأديب قوم خود گردد و قضاوت در ميان آنان و نيز سرپرستى امور حسبه و اوقاف و نذورات و مستمرى آنان و ثبت انسابشان را بر عهده گيرد. اما در تشكيلات سلسله ايوبى و مملوكى، به معناى «نائب»، «قائم مقام»، «جانشين» يا «نماينده تام الاختيار»است و براى نمونه در مورد قاضى و حاكم به كار مى‌رفته است. نقابت به معناى اصطلاحى به دو نوع تقسيم مى‌شد: الف) نقيب «خاص الولاية». ب) نقيب «عام الولاية». وظايف نقيبان «خاص الولاية»: شناخت انساب خاندان‌هاى سادات و گردآورى شجره نسب آنان و ضبط آن در دفاتر ديوان نقابت، ثبت اسامى متولدين و فوت‌شدگان خاندان‌هاى محدوده نقابت، اهتمام به تعليم و تربيت و تهذيب كودكان، نوجوانان و جوانان تحت نقابت، واداشتن افراد فقير تحت سرپرستى خود به حرفه‌آموزى و اشتغال به كسب و كارى كه محتاج غير خود نشوند، امر به معروف و نهى از منكر افراد تحت نقابت، باز داشتن سادات از تسلط و زورگويى و ستم‌كردن به ديگران و نهى آنها از فخرفروشى به ديگران به واسطه نسبشان، تعيين افرادى براى كسب اطلاعات و اخبار مربوط به زندگى و حال و روز خاندان به كار گرفتن افرادى كه خدمتشان مورد نياز دستگاه نقابت است و شناخت كسانى كه به دروغ سعى دارند خود را در ميان افراد تحت نقابت او وارد كنند. وظايف نقيبان «عام الولاية» كه شامل همه نقيبانى بودند كه داراى مرتبه اجتهاد و شرايط قضاوت بودند: قضاوت در ميان افراد تحت نقابت و اجراى مجازات و حدود، سرپرستى يتيمان و بيوه‌زنان و ديوانگان، نظارت بر ازدواج دخترانى كه ولى ايشان در قيد حيات نبود، نصب جانشين (خليفه) براى خود با شرايط ويژه نقابت عام و خاص و تغيير و تبديل موقوفات. (مترجم).